Showing posts with label อ่านละคร. Show all posts
Showing posts with label อ่านละคร. Show all posts

Tuesday, July 31, 2012

0 comments

อ่าน ชิงนาง ตอนที่3 วันที่ 30 กรกฎาคม 2555 ย้อนหลัง

ภูผาและสว่างขับรถมาจอดพรืด! ที่แนวไม้กั้นทางเข้าหน้าไร่ มองป้าย “ไร่ฟ้าเหนือฟ้า” รู้ว่ามาไม่ผิดที่แน่
      
       สว่างกังวลไม่หาย “บุกมาถึงถ้ำเสือเลยเหรอครับนาย”
       ภูผาพูดนิ่งๆ “ถ้ำเสือ..หรือแค่รังโจร…เดี๋ยวก็รู้”
       ลูกน้องเหนือฟ้า 2 คนที่เฝ้าอยู่เดินกร่างเข้ามาทันที
       สว่างบอกลูกน้อง “นายภูผาต้องการเจรจากับพ่อเลี้ยงเหนือฟ้า”
       มันหันไปมองหน้ากัน เมื่อรู้ว่าคนที่มาเยือนนี่คือ ภูผา
       ลูกน้องคนหนึ่งเดินมาขวางหน้ารถ “ไร่ฟ้าเหนือฟ้าไม่ต้อนรับ!”
       ภูผายิ้มมุมปาก “ที่แท้ก็แค่รังโจร!”
       ลูกน้องอีกคน เดินมาหยุดที่ข้างรถฝั่งภูผาและออกคำสั่ง
       “กลับไป!”
       ลูกน้องคนแรกเริ่มนับ “นับหนึ่ง...นับสอง........นับ.....”
       ยังไม่ทันจะ “สาม” ภูผาต่อยเปรี้ยงไปลูกน้องคนที่ไล่ หงายเงิบสลบกลางอากาศ
       ภูผากระโดดพรวดไปที่กระโปรงหน้ารถแล้วเตะเสยลูกน้องที่เหลือ จนล้มคว่ำไปที่หน้ารถ มันฮึดสู้ จะชักปืนออกมา แต่สว่างเหยียบคันเร่ง พรวด! พุ่งรถเข้าใส่ ลูกน้องเหนือฟ้าล้มกลิ้งหงายไปอยู่ใต้ท้องร ลุกขึ้นไม่ได้เพราะรถคร่อมตัวอยู่
       สว่างชักเริ่มสนุก ตะโกนบอกภูผา “ไปกระตุกหนวดเสือกันครับนาย!”
       ภูผากระโดดขึ้นรถ สว่างเร่งคันเร่งรถมุ่งหน้าเข้าไปในไร่
       ลูกน้องลุกขึ้นมาได้สีหน้าตกใจ รีบวิ่งตามรถเข้าไป
      
       เหนือฟ้าแทงพูลอยู่ในบ้าน แต่พลาด
       “เว้ย!” อารมณ์เสีย
       ภูผาและนายสว่างเดินพรวดเข้ามา ลูกน้องเหนือฟ้าเห็นเข้ารีบออกมารับหน้า
       เหนือฟ้าเงยหน้าจากโต๊ะพูลขึ้นมอง เห็นว่าเป็นภูผาก็ยิ้มร้าย
       ลูกน้องที่หน้าประตูไร่ วิ่งกระเซอะกระเซิงตามเข้ามา
       “พ่อเลี้ยงครับ..ผมห้ามมันไม่อยู่” ลูกน้องบอก
       เหนือฟ้ามองไม่พอใจลูกน้องก่อนเอ่ยกับภูผา “กล้ามาเหยียบถึงถิ่นเลยเหรอ ไอ้ภูผา”
       “ฉันกล้าเหยียบทั้งนั้น ไม่ว่าจะถิ่นไหน..หรือหน้าไหน!” ภูผาบอกไม่สะทกสะท้าน
       “ไอ้ภูผา!”
       “ฉันมาที่นี่เพื่อทำไร่ ไม่ได้มาเพื่อมีปัญหากับใคร” เสียงเข้มขึ้น “ถ้าไม่คิดจะเป็นมิตร ก็ต่างคนต่างอยู่!”
       เหนือฟ้ามองภูผานิ่งๆ ก่อนจะพูดขึ้น
       “ต่างคนต่างอยู่น่ะไม่ยาก แต่แกกำลังยุ่งกับหนูนา ผู้หญิงของฉัน!”
       สว่างฟังแล้วไม่เข้าหู รู้สึกไม่พอใจ “ผู้หญิงของพ่อเลี้ยงที่พูดถึงน่ะ..หลานผมนะคร๊าบ”
       “ลูกหลานใครฉันไม่สน! คนอย่างพ่อเลี้ยงเหนือฟ้า..อยากได้อะไรต้องได้”
       สว่างไม่พอใจหนัก “อ้าว”
       ภูผาขัดขึ้นเสียงเรียบๆ “ถามผู้หญิงเขาหรือยังว่าอยากเป็นผู้หญิงของนายหรือเปล่า”
       เหนือฟ้าโกรธ “ไอ้ภูผา!”
       เหนือฟ้าพุ่งจะเข้าเล่นภูผา ภูผาชักปืนจ่ออย่างไม่หวั่นเกรง
       ลูกน้องเหนือฟ้าชักปืนออกมาเล็งไปที่ภูผา จังหวะเดียวกับที่สว่างก็ชักปืนออกมาประจันหน้ากับกลุ่มลูกน้องเหมือนกัน
       เหนือฟ้าอึ้ง ตาค้าง เมื่อเห็นว่าถูกปืนภูผาจ่ออยู่ตรงหน้า
       “เอาสิ พวกมันยิง ฉันยิง! ดูสิว่ากระสุนของฉันกับลูกน้องนายใครจะไวกว่ากัน แต่ระยะแค่นี้..ฉันไม่พลาดเป้าแน่!” ภูผาขู่ท่าทีแน่วนิ่ง
      
       ในบรรยากาศแสนตึงเครียดนั้น ภูผากลับดูสงบนิ่ง ในขณะที่เหนือฟ้าเหงื่อเริ่มแตก
       วันชัยเดินเข้ามาบอกเสียงเรียบๆ “เก็บปืน!”
       วันชัยก้าวเข้ามาในห้อง ภูผาเหลือบมองวันชัยแวบหนึ่ง ดูเก๋าเกมไม่เบา วันชัยก้าวเข้ามาขวางทางปืนที่จ่อไปที่เหนือฟ้าอย่างไม่พรั่นพรึงใดๆ พวกลูกน้องชะงัก
       “ฉันสั่ง” วันชัยเสียงเข้ม “ให้เก็บปืน”
       เหนือฟ้าขัดใจ “พี่วันชัย!!”
       วันชัยยกมือห้ามเหนือฟ้าไม่ต้องพูด มองภูผาอย่างประเมินความสามารถ “ไม่เบานี่...”
       “อย่ายุ่งกับไร่ของฉันอีก” บอกกับเหนือฟ้า “ส่วนเรื่องหนูนา ฉันเป็นนายก็ต้องดูแลปกป้องลูกน้องของชั้น”
       ภูผาจ้องหน้าวันชัยและเหนือฟ้า ก่อนจะกลับออกไปมาดอย่างเท่ โดยมีสว่างจ่อปืนเดินถอยระวังหลังตามภูผาไป
       เหนือฟ้าโวยใส่ลูกน้อง
       “ยืนทำบื้ออะไร ตามไปเก็บมันสิวะ”
       วันชัยสั่งเฉียบขาด “ใครตามไป ข้าจะยิงทิ้งให้หมด”
      
       ทุกคนชะงักกึก
วันชัยเดินเข้ามามองหน้าเหนือฟ้าใกล้ๆ พูดเบาๆ กับเหนือฟ้าแต่เสียงเข้ม
       
       “ในสายตาคนอื่นเราต้องเป็นเสือไม่ใช่หมาลอบกัด! ถ้ามันเป็นศพอยู่ในไร่เรา พ่อเลี้ยงก็จะกลายเป็นแค่นักเลงหางแถว” วันชัยหันกลับมาพูดกับลูกน้อง “ไอ้เหงี่ยม!”
       ลูกน้องชื่อเหงี่ยมก้าวออกมา
       “ครับ นาย!”
       วันชัยยิงเปรี้ยง! เข้าที่ลำตัวลูกน้อง เหงี่ยมสะดุ้งเฮือก! ทรุดลง ทุกคนตกใจ
       “เพราะเอ็งปล่อยให้ไอ้ภูผามันเข้ามาหยามพ่อเลี้ยงเหนือฟ้ากับข้าได้ ถึงที่นี่” หันไปพูดกับลูกน้องคนอื่นๆ “พวกเอ็งจำไว้ ต่อไปใครทำงานพลาด..ตายสถานเดียว!!”
       ทุกคนอึ้งไปหมด….แล้วค่อยๆ ลากลูกน้องดวงกุด ออกไป
       เหนือฟ้าโวยวายอย่างเสียหน้า
       “ไหนพี่บอกนับถอยหลังได้เลยไง นี่แค่ข้ามวัน..มันก็มาเหยียบหน้าฉันถึงที่แล้ว เลี้ยงเสียข้าวสุก”
       วันชัยหันขวับจ้องหน้าเหนือฟ้า เหนือฟ้าจ้องกลับด้วยความโกรธก่อนฮึดฮัดออกไป
       วันชัยกำมือแน่นอย่างเจ็บแค้น ซึ่งดูไม่รู้ว่าแค้นภูผา หรือว่าเหนือฟ้ากันแน่!
      
       ที่ท่าเรือวงเดือนจัดสำรับปิ่นโตให้พฤกษ์
       “ทานข้าวก่อนนะคะจะได้ทานยา”
       พฤกษ์หยิบช้อนจะตักข้าว แต่ไม่ถนัดนักเพราะเจ็บแผล วงเดือนเห็นจึงตัดสินใจขอช้อนมาจากพฤกษ์ พฤกษ์ส่งให้งงๆ
       “เดือนป้อนให้ดีกว่านะคะ”
       วงเดือนตักข้าวป้อน พฤกษ์มองอึ้งๆ ไม่คิดว่าเดือนจะทำให้ พฤกษ์ตื่นเต้นนิด ๆ อ้าปากรับการป้อนจากวงเดือน สีหน้ามีความสุข ในขณะที่วงเดือนทำไปตามหน้าที่
       เมฆาจะเข้ามาแล้วต้องชะงัก เมื่อเห็นวงเดือนป้อนข้าวพฤกษ์
       เมฆาจับอาการเห็นชัดว่าพฤกษ์มองวงเดือนอย่างมีความสุขมาก เมฆาลอบมองอย่างเข้าใจ
       วงเดือนถาม “ทำไมคุณพฤกษ์ถึงไม่กลับบ้านคะ คุณลุงคุณป้าท่านเป็นห่วงคุณพฤกษ์มากนะคะ”
       พฤกษ์อึ้งไป เพราะเคยพูดกับย่าว่าจะเป็นคนขอไปจากบ้านเอง
       วงเดือนอึดอัดใจ “เป็นเพราะเดือนหรือเปล่าคะ”
       พฤกษ์โกหก “ไม่ใช่นะ ไม่เกี่ยวกับเดือน”
       “ถ้าอย่างนั้น...คุณพฤกษ์ก็กลับบ้านเถอะนะคะ อยู่ที่นี่มันไม่สะดวกสบาย”
       “แต่ที่นี่..เป็นที่ที่ฉันอยู่กับเดือนได้..โดยไม่ต้องกังวลสายตาคุณย่า”
       วงเดือนอึ้งกับเหตุผลของพฤกษ์
       “เดือน...ฉัน...”
       เมฆาเดืนเข้ามาขัดจังหวะทันที
       “พี่พฤกษ์ เป็นยังไงบ้าง” วางถุงยาในมือลง “ผมเอายามาเพิ่มให้ ยังปวดแผลอยู่ไหม?”
       “ดีขึ้นมากแล้ว” พฤกษ์บอก
       เมฆาพยักหน้ารับรู้และหันไปหาวงเดือน “ถ้าอย่างงั้นเราไปกันเถอะ”
       “จะไปไหน”
       “คลินิกครับ นี่ใกล้เวลาเปิดแล้ว เดี๋ยวคนไข้จะรอ” เมฆาบอก
       วงเดือนรับคำ “ค่ะ”
       เมฆาเดินออกไป วงเดือนลุกตามไปแต่ยังไม่วายหันมาหาพฤกษ์
       “กลับบ้านนะคะคุณพฤกษ์”
       พฤกษ์ยิ้มน้อยๆ ส่งให้..ไม่ตอบอะไร วงเดือนเดินออกไป พฤกษ์มองตามอย่างอาลัยอาวรณ์
      
       แต่ไม่นานหลังจากนั้น เมฆากลับเดินนำวงเดือนเข้ามาในร้านอาหาร พาไปนั่งที่โต๊ะในมุมหนึ่ง
       “คุณเมฆาคะ ไหนว่าเราจะรีบไปคลินิกไม่ใช่เหรอคะ”
       “ตั้งแต่เช้า ฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลย ขอทานข้าวก่อนได้ไหม”
       วงเดือนเจอเสียงนิ่มๆ ขอร้องในที ของเมฆาก็ยิ่งไม่กล้าปฏิเสธ “ค่ะ”
       เมฆาดูเมนู “ทานอะไรดี”
       วงเดือน มองอาการเกรงใจปนอึดอัด “เดือนยังไม่หิวค่ะ”
       เมฆามองวงเดือนที่ดูเกร็ง ก็ยิ้มนิดๆ แต่ไม่เซ้าซี้ พนักงานเดินมารับออเดอร์
       เมฆาเริ่มสั่ง “ข้าวผัดกุ้งที่นึงแล้วก็” มองวงเดือน “น้ำส้มแก้วนึงนะเดือน”
       วงเดือนพยักหน้ารับอย่างเกรงใจ พนักงานเดินกลับไป
       เมฆามองเดือน “อึดอัดเหรอ”
       วงเดือนอึกอัก “เดือนคิดว่ามันไม่เหมาะ ถ้าใครมาเห็นเข้า”
       เมฆาสวนออกมาไม่แคร์ “ฉันไม่สน”
       วงเดือนอึ้ง
       เมฆาเสียงนุ่มนวลลงแต่จริงจัง “ขอให้ได้อยู่กับเธอ ฉันไม่สนใจใครทั้งนั้น”
      
       วงเดือนเจอยิงคำหวานใส่ก็ได้แต่อึ้ง หันเมินมองไปทางอื่น
   ที่ประตูหน้าร้านเวลานั้น โฉมไฉไลเดินเข้ามากับเพื่อนสาว
       
       “โฉม นั่นมันคุณเมฆานี่ มากับสาวที่ไหนล่ะนั่น?”
       โฉมไฉไลหันไปมอง เห็นวงเดือนนั่งอยู่กับเมฆา ก็โกรธจี๊ดของขึ้นมาทันควัน
       “ไหนว่าคุณเมฆาเขาหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นไง” เพื่อนปากดียิ้มเยาะ “ฉันว่าไอ้ที่เขาหลงน่ะ
       ..ยัยหน้าหวานนั่นมากกว่า ไม่ใช่น้ำพริกถ้วยเก่าอย่างเธอแล้วล่ะ”
       โฉมไฉไลพีคสุดแล้ว พุ่งเข้าไปหาเมฆากับวงเดือนที่โต๊ะทันที เพื่อนสาวรีบตามไป
       วงเดือนหันไปเห็นโฉมก็ตกใจ หวั่นจะมีเรื่องเหมือนครั้งก่อน
       โฉมไฉไลทักเมฆาเสียงขุ่น “ไม่มีเพื่อนทานข้าวทำไมไม่บอกโฉมล่ะค่ะ” โยนค้อนให้วงเดือน
       “จะได้ไม่ต้องลำบากลากคนรับใช้ในบ้านมาร่วมโต๊ะด้วยแบบนี้”
       วงเดือนหน้าเสีย
       “เอ่อ..เดือนขอตัวก่อนนะคะ”
       โฉมไฉไลคว้าแขนวงเดือนไว้ จิกแขนแน่น “อยู่บ้านผู้ดีแท้ ๆ แต่ไม่มีมารยาทจะลุกหนีไปดื้อๆ อย่างนี้ได้ยังไง”
       เมฆาปราม ไม่อยากให้มีเรื่อง “โฉม!”
       โฉมไฉไลแววตาแข็งกร้าวแต่พูดเสียงหวาน “นั่งก่อนสิจ๊ะเดือน”
       พลางโฉมไฉไลดึงวงเดือนให้ลงนั่ง วงเดือนจำใจ จากนั้น..โฉมไฉไลถือวิสาสะนั่งลงร่วมโต๊ะด้วยเลย
       เพื่อนสาวเห็นสีหน้าเมฆาตึง รู้ว่าไม่พอใจแน่ ก็รีบเอ่ยขึ้น “โฉม..ฉันว่า”
       โฉมไฉไลพูดกับเพื่อน “เธอยังไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม หล่อนชื่อวงเดือนเรียนจบพยาบาล” หันมาพูดกับวงเดือน “เธอเก่งทางด้านอะไรนะ จับ..หมอใช่ไหม?!”
       โฉมไฉไลหัวเราะเสียดสีเต็มที่
       เพื่อนสาวทำหน้าไม่ถูก รู้ว่าเดี๋ยวมีตบกันแน่
       เมฆามองวงเดือนที่หน้าเสีย ก็ไม่พอใจลุกขึ้นทันที เมฆาหยิบเงินวางบนโต๊ะแล้วคว้ามือวงเดือน
       “ไป!”
       เมฆาจะดึงวงเดือนลุกไป แต่โฉมไฉไลดึงแขนเมฆาไว้เช่นกัน
       “คุณจะไปไหน”
       เมฆาตอกหน้าไม่เกรงใจแล้ว “ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีคุณ”
       “คุณเห็นนังนี่ดีกว่าฉันเหรอ”
       เมฆาสวนคำทันที “ใช่!”
       เมฆาปลดมือโฉมไฉไลอย่างไม่แยแส แล้วจูงมือวงเดือนเดินออกไป
       เพื่อนสาวทำทีหวังดีแต่ปรารถนาร้าย “ฉันว่าเธอตกกระป๋องแล้วล่ะโฉม”
       โฉมไฉไลแค้นจัดขบกรามคำรามในลำคอ
       “นังวงเดือน!!”
      
       ด้านภูผาอาบน้ำเสร็จ อยู่ในห้อง โยนผ้าเช็ดตัวและหยิบเสื้อมาสวม เสียงสว่างดังเข้ามา
       “นายครับ..นาย...”
       ภูผาเดินออกไปหน้าบ้าน เห็นหนูนา นายสว่างกับคนงานทั้งหมดรออยู่แล้ว มีคนแก่มาด้วยสองสามคน
       สว่างร้องขึ้น “อ้าว มาแล้ว” หันไปบอกคนงาน “เตรียมตัวให้พร้อมเว้ยเฮ้ย”
       หนูนาทำหน้าเยาะใส่ภูผา
       “ให้คนทั้งไร่มายืนรอตั้งนาน อย่างนี้ต้องโดนลงโทษ”
       “จัดเต็ม” ดอยรับมุก
       จากนั้นดอยและคนงานอื่นๆ ที่ทำงึมๆ กันอยู่กรี๊ดกันขึ้นมากรูเข้าใส่ภูผาปะแป้ง พรมน้ำ โปรยดอกไม้
       คนแก่ผูกข้อมือ เป่าหัวปู๊ดๆๆ…ภูผางงไปหมด
       ดอยปะแป้งภูผา หอมแก้มซ้ายขวา แล้วกรี๊ดกร๊าดชอบใจ
       “แอร๊ยย ได้กำไรอ้ะ”
       สว่างหัวเราะร่า เข้ามาบอก
      
       “ธรรมเนียมคนเหนือน่ะครับ รับขวัญกันหน่อย โชคร้ายให้มันหายไป เหลือไว้แต่โชคดี” สว่างว่า
       ภูผาซึ้งใจ ยิ้มกว้าง หันไปสบตากับหนูนาที่มองมา…ภูผายิ้มให้
       หนูนาทำไม่สน เชิดเชอะหันหลังให้ เห็นว่าอมยิ้ม ภูผาอดยิ้มตามไม่ได้
      
       เวลาผ่านไป
       เย็นนั้นภูผานั่งอยู่ตรงระเบียงบ้านพัก ลมหนาวโชยมาปะทะใบหน้าภูผา ชายหนุ่มสัมผัสกับความหนาวเย็นยะเยือก ทอดสายตาไปยังยังเทือกเขาล้อมรอบเบื้อหน้า ไล่สายตาตามหมอกจางๆ ที่ลอยล่องเป็นกลุ่มเหนือนภา ภูผากอดอกเรียกไออุ่น พูดกับตัวเอง
       “อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว อีกไม่นานหน้าหนาวก็จะมาถึง...”
      
       ค่ำคืนเดียวกันนั้น ศรีเรือนนั่งอ่านจดหมายใบหน้าของหญิงชรายิ้มนิด ๆ ที่ได้รับรู้ความเป็นไปของหลานชา ผู้อยู่ไกล
       “คนที่นี่พูดกันว่าปีนี้คงจะหนาวกว่าปีที่แล้วมาก”
      
       ตอนเช้าวันต่อมา กล่องรับจดหมายหน้าบ้าน...ถูกวงเดือนเปิดออกแต่ไม่เจออะไร หญิงสาวถอนหายใจปิดกล่องด้วยสีหน้าผิดหวัง
      
       ค่ำคืนนั้นศรีเรือนอยู่ในห้องนอน กำลังอ่านจดหมายของภูผา เห็นภาพหลานชายคนรองแห่งแสนสมุทร ราวกับเขายืนเล่าอยู่ตรงหน้า
       “ไร่ชาของเรา พร้อมเผชิญกับความหนาวที่คนแถวนี้ร่ำลือกันแล้ว
       หญิงชรานึกเห็นเป็นภาพภูผากำลังออกแรงทำงานในไร่
       “ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะหนาวแค่ไหน”
       เห็นฉากชีวิตที่ภูผาช่วยกันกับคนงาน ตอกรั้วกั้นเขตไร่
       “แต่ไม่ว่ายังไง เลือดทะเลอย่างผมก็ต้องทนให้ได้”
       ภูผาช่วยคนงานแบกไม้หนักอึ้งอย่างแข็งขัน
       “มันไม่ใช่แค่การพิสูจน์ตัวเองเพียงอย่างเดียว...สำหรับผม มันเป็นการเยียวยาชีวิต ที่เคยพังไม่มีชิ้นดี”
       ยามค่ำคืนภูผานั่งดื่มชาอยู่หน้ากองไฟ
       “ม้าแตกฝูง เมื่อบาดเจ็บก็ต้องรักษาตัวเอง...ผมก็เช่นกัน”
       ศรีเรือนเงยหน้าขึ้นจากจดหมาย ถอนใจ แววตาเห็นใจ
       “ย่าเชื่อว่าแกต้องทำได้” หญิงชรายิ้ม “คนเลือดร้อนอย่างแก ไปอยู่ที่หนาวๆ ซะบ้างก็ดี เผื่อจะเย็นลงบ้าง”
       ศรีเรือนดึงหีบใบหนึ่งออกมาจากตู้ เมื่อเปิดออกเห็นว่ามีจดหมายจ่าหน้าซองด้วยลายมือภูผาเป็นปึก ศรีวางจดหมายสองสามฉบับสุดท้ายลงแล้วปิดหีบใส่กุญแจล็อค!
      
       วงเดือนนั่งถักนิตติ้งอยู่ที่หน้าเรือนพัก หญิงสาวบอกกับตัวเอง
       “รถไฟเที่ยวนั้นสิ้นสุดที่เชียงราย แต่ไม่รู้ว่าปลายทางของคุณคือที่ไหนกันแน่…จะหวังให้คุณติดต่อกลับมาหาเดือน คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่หากวันไหนมีใครสักคนที่นี่รู้ที่อยู่ของคุณ เดือนจะฝากให้เขาเอา
       เสื้อกันหนาวไปให้…อยากให้คุณรู้ไว้เสมอว่า หัวใจพังๆ ที่คุณทิ้งไว้ มันถูกดูแลอย่างดี และดูแลอย่างนี้ตลอดไป”
      
       รุ่งเช้าภูผาหยิบจดหมายสองสามฉบับหย่อนใส่ตู้ไปรษณีย์ตรงหน้า กวาดสายตามองไปรอบๆ ที่ตรงนี้เขาไม่เคยอยู่ ไม่คุ้นตา เหมือนแสนสมุทร..บ้านของเขา
      
       เช้าวันต่อมาไปรษณีย์ขี่จักรยานมาเปิดตู้จดหมายแล้วใส่จดหมายเข้าไป เป็นจังหวะที่วงเดือนเดินออกมาหน้าบ้านพอดี เห็นไปรษณีย์ขี่รถลับตัวไป สีหน้าวงเดือนมีความหวัง นึกถึงภูผาขึ้นมา
       “คุณภูผา...”
       วงเดือนรีบเดินไปที่ตู้จดหมายแล้วเปิดออก หยิบจดหมายปึกนั้นออกมา โดยไม่รู้ว่ามีจดหมายภูผาอยู่ข้างใต้สุด
       วงเดือนค่อยๆ พลิกไล่ดูจดหมายทีละฉบับ...ทีละฉบับ ดึงจดหมายฉบับสุดท้ายของคนอื่นออกไป ก่อนจะเห็นตรงขอบมุมจดหมายของภูผา!!
      
       วงเดือนอ่านจ่าหน้าซองจดหมายของภูผา
       “คุณย่าศรีเรือน...” มองที่ลายมือจำได้ติดตา “ลายมือคุณภูผา!”
       วงเดือนเพ่งมองจดหมายอีกครั้ง เห็นตงติดสแตมป์ว่ามาจากเชียงราย!! วงเดือนกำลังจะพลิกจดหมายกลับเพื่อหาที่อยู่ของผู้ส่ง
       ทันใดนั้น ศรีเรือนเข้ามากระชากจดหมายไปจากมือวงเดือน
       “คุณท่าน...” วงเดือนตกใจ
       ศรีเรือนมองจดหมายในมือ สีหน้าโกรธเกรี้ยว
       “หล่อนมีสิทธิ์อะไรมาละลาบละล้วงจดหมายของฉัน
       วงเดือนยกมือไหว้ “ขอโทษค่ะ คุณท่าน คือเดือนกำลังรอจดหมาย...”
       ศรีเรือนสวนคำ “ส่วนเกินอย่างหล่อน จะมีใครติดต่อมาหา พ่อแม่ก็ตายไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?! แล้วนี่มันก็จ่าหน้าซองถึงฉัน”
       วงเดือน กลัวนัก แต่ตัดสินใจถาม “นั่นจดหมายจากคุณภูผาใช่ไหมคะ?”
       ศรีเรือนหันขวับมาตาคมกริบ เสียงเข้ม “อย่ามาสอดรู้!”
       วงเดือนหลบตาวูบด้วยความผิดหวัง ก่อนที่จะยกมือไหว้ศรีเรือน และเดินออกไปทางหน้าบ้าน
       ศรีเรือนกำจดหมายภูผาแน่น
      
       “ฉันจะปกป้องแสนสมุทรให้ถึงที่สุด!”
ขอขอบคุณจาก manager.co.th 
 

อ่านละครเล่ห์ร้อยรัก ตอนที่ 14 วันที่ 1 ส.ค. 55

 (ต่อ)
บุญทันพยักหน้ารับรู้ แล้วถามหาคุณปู่

“คุณปู่ก็แอดมิทอยู่ห้องข้างๆ นี่ล่ะค่ะ พรุ่งนี้น่าจะลุกมาเยี่ยมพี่ภูได้ พี่ภูนอนพักเถอะนะคะ เมย์จะนั่งอยู่เป็นเพื่อนตรงนี้”

“พี่ว่าเมย์นอนเถอะ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก”

“เมย์ไม่ง่วงค่ะ พี่ภูหลับเถอะ”

บุญทันดึงมือคนรักมาจูบ สาวเจ้าจุ๊บแก้มให้กำลังใจ ชายหนุ่มยิ้มปลื้ม พลางจับมือสาวเจ้าไว้ก่อนจะหลับตาลง

ส่วน ธาวินนอนชะเง้อรอตาลมาเยี่ยม เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มนึกว่าเป็นตาล แต่กลายเป็นพยาบาลนำยาแก้ปวดมาให้ แม้จะผิดหวังอย่างแรง แต่ยังมีกำลังถามหา

“ภรรยาผมอยู่ข้างนอกรึเปล่าครับ”

“ไม่เห็นนะคะ มีแค่คุณเมย์ที่ตอนนี้อยู่กับคุณ

ภูบดี มีอะไรรึเปล่าคะ จะให้โทร.ตามไหม”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาคงมาเยี่ยมผม”

พยาบาลยิ้มให้ก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ธาวินมองตาม พลางรำพึงออกมาเบาๆ “อย่าบอกนะ ว่าตาลจะไม่ ยกโทษให้เรา”

ooooooo
วันรุ่งขึ้น อาการบาดเจ็บทางกายธาวินดีขึ้น แต่อาการทางใจเหมือนยังไม่ได้รักษา ชายหนุ่มนอนรอคนรักมาเยี่ยม หวังเห็นรอยยิ้มเป็นโอสถรักษาใจ แต่คนที่เข้ามากลับเป็นเมย์

“มอร์นิ่งค่ะพี่วิน พี่ภูฝากให้เมย์มาเยี่ยมค่ะ เป็นไงบ้างคะเมื่อคืนหลับสนิทไหม”

ธาวินซ่อนความผิดหวังไว้ในใจ ทักทายเมย์ด้วยไมตรี ก่อนสารภาพเรื่องนอนไม่หลับในคืนที่ผ่านมา

“อ้าว ทำไมล่ะคะ อย่าบอกว่าพี่ตาลชวนคุยทั้งคืนนะ”

“ตั้งแต่พี่ฟื้นขึ้นมา พี่ยังไม่เจอตาลเลย”

“จริงหรือคะ เมื่อคืนตอนที่รอผ่าตัดพี่ตาลยังอยู่กับเมย์เลยนะคะ”

“เขาคงยังโกรธพี่อยู่”

“ไม่ น่าโกรธแล้วมั้ง ตอนที่พี่วินถูกยิงพี่ตาลเขายังร้องไห้เลย เดี๋ยวเมย์โทร.หาเขาดีกว่า บางทีเขาอาจจะมีเรื่องอะไร” เมย์กดโทรศัพท์หาตาล

ด้านสาวตาล เธอยืนเหม่ออยู่หน้าบ้านได้ยินเสียงโทรศัพท์จึงเข้ามากดรับ

“ค่ะ คุณเมย์”

“พี่ตาลอยู่ไหนคะ มีคนป่วยต้องการกำลังใจด่วนค่ะ”

“อ๋อ ตาลอยู่ต่างจังหวัดน่ะค่ะ”

“พี่ตาลไปทำอะไรที่ต่างจังหวัดคะ”

“ตาลมาพักผ่อนน่ะค่ะ คุณเมย์มีอะไรรึเปล่าคะ”

“แล้วพี่ตาลไม่มาดูพี่วินหรือคะ”

“เขาปลอดภัยแล้วนี่คะ ก่อนมา ตาลถามหมอ หมอ บอกว่าอีกสองวันก็กลับบ้านได้”

“คือเมย์หมายถึงว่าพี่ตาล...” เมย์พูดไม่ออก

“ขอพี่พูดกับตาลหน่อย” ธาวินขอโทรศัพท์ แล้วส่งเสียงอ้อนไปตามสาย “ตาล...นี่ตาลจะไม่ยกโทษให้ ผมจริงๆหรือ”

“ฉันเคยบอกคุณแล้วไงว่าไม่”

“ต้องให้ผมทำอะไรตาลถึงจะหายโกรธ หรือตาลอยากเห็นผมตายไปต่อหน้า ถึงจะยกโทษให้”

“ถึงคุณจะตาย ฉันก็ไม่ยกโทษให้ แค่นี้นะ” ตาลกดปิดโทรศัพท์

ธาวินหน้าสลดหันมาฟ้องเมย์ “เขาบอกว่าถึงผมตายเขาก็ไม่ยกโทษให้ผม”

เสียง ธาวินเศร้าสร้อย เรียกความสงสารจากเมย์ได้ไม่น้อย แต่เธอก็ได้แต่แสดงความเห็นใจ และเข้าใจ ไม่สามารถทำให้ชายหนุ่มเบื้องหน้าอาการดีขึ้นมาได้

ooooooo

เวลาเดียวกัน พิพัฒน์มาเยี่ยมบุญทันในห้อง พลางปรับทุกข์กับหลานชาย

“ปู่ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆว่าปารมีจะมีจิตใจโหดเหี้ยม ขนาดนี้ ถ้าปู่ไม่ยอมเซ็นเอกสารให้ เขาคงจะฆ่าปู่อีกคน”

“ผมผิดเองครับ ที่ไม่เชื่อสัญชาตญาณตัวเองตั้งแต่แรก ไม่งั้นคุณปรารภคงไม่ตาย”

“ไม่ใช่ความผิดของหลานหรอก ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงที่อ่อนหวาน เจียมเนื้อเจียมตัวอย่างปารมีจะเป็นฆาตกรที่อำมหิต”

“ปารมีคงคิดวางแผนเรื่องนี้มานานแล้ว”

“ใช่ ตำรวจบอกว่าปารมีเป็นคนบงการฆ่าภาคิน แล้วก็พยายามหาทางฆ่าปู่มาแล้วครั้งหนึ่ง”

“ที่สนามกอล์ฟใช่ไหมครับ”

“ใช่ ปารมีให้สมยศจ้างคนมายิงปู่”

“ไม่รู้หัวใจเธอทำด้วยอะไรนะครับ ทำไมถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้”

“หวังว่าคราวนี้เรื่องร้ายๆ คงจะจบลงซะทีนะ”

พิพัฒน์เอ่ยพลางถอนใจ ขณะที่บุญทันมองปู่อย่างเข้าใจและเห็นใจ

ooooooo

ธาวินกับบุญทันนอนพักที่โรงพยาบาลสองวัน หมอก็อนุญาตให้กลับมาพักฟื้นที่บ้าน
บุญทันดีใจมาก สีหน้าเบิกบานอย่างเห็นได้ชัด เมย์ตามดูแลไม่ห่าง ผิดกับธาวินที่เอาแต่นั่งเหม่อเพราะสาวตาลนอกจากไม่มารับแล้วยังไม่ยอม ติดต่อมาเลย

“สงสารพี่วินนะคะ พี่ตาลไม่ยอมใจอ่อนเลย” เมย์แอบกระซิบกับคนรัก

“แต่พี่เชื่อว่าคนอย่างธาวินไม่ยอมแพ้ตาลง่ายๆ หรอก” บุญทันมองธาวินอย่างมั่นใจ

ครู่ ต่อมา ธาวินหยิบโทรศัพท์มากดหาตาล แม้หวังจะริบหรี่ แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม สาวตาลนั่งอยู่ริมระเบียงบ้าน สายตาอยู่กับหนังสือทำเบเกอรี่ เมื่อโทรศัพท์ดังก็กดรับสาย “ฮัลโหล”

“นี่ผมนะตาล ธาวินสามีคุณ”

“คุณอย่ามาทำซี้ซั้วพูดนะ ฉันยังไม่เคยมีอะไรกับคุณ”

“ให้โอกาสผมอีกสักครั้งไม่ได้หรือตาล”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่”

“ถ้าอย่างงั้นให้ผมได้เจอคุณอีกซักครั้งได้ไหม”

“เพื่ออะไร”

“ผมไม่รู้ว่าเพื่ออะไร แต่ถ้าคุณจะเลิกกับผม ผมก็อยากเห็นหน้าคุณอีกครั้ง ก่อนที่เราจะจากกัน”

“ก็ได้ ฉันอยู่หัวหิน ถ้าคุณอยากเจอก็มาหาฉันที่นี่”

“ได้ ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้” ธาวินกดวางสาย ส่วนตาลยืนอมยิ้มดีใจที่ชายหนุ่มจะมาง้อ

บุญทันกับเมย์ยืนมองอยู่ เห็นธาวินเดินไปที่รถจึงเข้ามาถามว่าจะไปไหน ชายหนุ่มตอบว่าจะไปหัวหิน

“พี่ตาลยกโทษให้แล้วหรือคะ”

“เปล่า พี่จะไปเจอหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย” ธาวินทำเสียงเศร้า เขาบอกลาบุญทันแล้วขึ้นรถออกไป

เมย์ใจคอไม่ดีบ่นกับคนรัก “ทำไมพี่วินพูดเป็นลางไม่ดีเลย ไปเจอครั้งสุดท้าย”

“มันอาจจะหมายความว่าต้องเลิกกันจริงๆมั้ง นี่ดีนะที่น้องเมย์ไม่ใจแข็งเหมือนตาล”

“ที่จริง เมย์ก็อยากทำแบบพี่ตาลเหมือนกัน แต่กลัวพี่ภูไม่ง้อแล้วหนีกลับไปอยู่อเมริกา”

“ไม่มีทางหรอก ถึงยังไงพี่ก็ต้องทำให้น้องเมย์ใจอ่อนให้ได้”

“จริงหรือ”

“จริงสิ พี่รักน้องเมย์ พี่ไม่มีวันหนีน้องเมย์ไปไหนหรอก”

“รักพี่ภูที่สุดในโลกเลย” เมย์จุ๊บแก้มบุญทันแล้วโผเข้ากอด

ooooooo

ระหว่าง เดินทาง ธาวินครุ่นคิดถึงคำพูดของตาล พลางคิดหาวิธีงอนง้อให้สาวเจ้าหายโกรธ แล้วประโยคที่ว่า “ถึงคุณตายฉันก็ไม่ยกโทษให้” แวบเข้ามา

“ต่อให้เราตายก็ไม่ยกโทษให้งั้นหรือ” ธาวินคิดได้ เขาเปลี่ยนเกียร์เร่งความเร็วรถ

ไม่ กี่ชั่วโมง ธาวินก็มาถึงบ้านริมทะเล ขณะนั้นตาลเดินคุยอยู่กับผู้รับเหมาก่อสร้างร้านเบเกอรี่ในฝัน เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา เธอหันไปบอกผู้รับเหมาว่า จะโทร.ไปนัดวันอีกที ผู้รับเหมารับคำเดินออกไป

“คุณอยากจะพูดอะไรก็พูดมาได้เลย” ตาลเริ่มรุกเมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากัน ธาวินยืนมองตาลนิ่ง แล้วถูกตาลตวาดซ้ำ “ว่าไง จะพูดหรือไม่พูด มายืนมองหน้าฉันอยู่ได้”

“ผมคงไม่มีอะไรจะพูดนอกจากบอกคุณว่า ผมรักคุณ”

“โอเค ฉันรับทราบ”

“แค่นี้แหละที่ผมอยากจะบอกคุณ” ธาวินหันหน้าจากคนรัก ค่อยๆเดินจากไปอย่างเชื่องช้า

ตาลมองตามด้วยความงง ไม่คาดฝันว่าชายหนุ่ม จะจากไปง่ายๆ เธอพึมพำออกมา “อะไร มาตั้งไกลพูดแค่นี้เองหรือ”
ขอขอบคุณจาก thairath.co.th

อ่านละครรักคุณเท่าฟ้า ตอนที่ 9 วันที่ 2 ส.ค. 55

  กบเข้ารถมาจอดตรงเนินสูงท่ามกลางขุนเขาสูงใหญ่ สักพักธีระก็ขับรถตามมา กบ แดงและไตรตั้นเปิดประตูลงจากรถ ธีระเปิดประตูตามลงมา
       “สวยจังเลยครับพ่อ” ไตรตั้นบอก
       “ระวังนะลูก อย่าวิ่งออกไปไกล” กบเตือน
       “อากาศดีจังเลยนะพี่กบ” ธีระพูด
       “งั้นต้องเปิดไวน์นะ” กบบอก
       “ดีเลยพี่กบ”
       “ใจเย็นก่อนพี่กบ มาช่วยยกเสบียงก่อน” แดงบอก
       “มาผมช่วย” ธีระอาสา
       กบกับธีระช่วยแดงยกถุงอาหาร ผลไม้ ลังไวน์และเครื่องดื่มลงจากรถ
      
       แดงเดินนำเข้ามาในบ้านพัก ธีระยกลังของตามเข้ามา ส่วนกบยกถังน้ำแข็งตาม
       “บ้านเพื่อนพี่กบนี่สวยจริงๆนะ” ธีระเอ่ยชม
       “พี่เอกไงล่ะ จำพี่เอกได้มั้ย” กบถาม
       “จำได้ครับ นี่บ้านพี่เอกหรือ”
       “ใช่ พี่เอกเค้าเป็นสถาปนิคไม่สวยได้ไง” แดงบอก
       ไตรตั้นวิ่งเข้ามาในบ้าน
       “แม่ครับ ดูสิครับ ใครมา”
       “คุณยายตามมาหรือไตรตั้น” ธีระแปลกใจ
       ข้าวตูเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า
       “ตูเองค่ะ”
       ธีระมองอย่างอึ้งๆ
       “พี่เห็นว่าเรามาน้อยคนไม่สนุก ก็เลยชวนข้าวตูมาด้วย” แดงบอก
       “พี่ธีคงไม่ว่านะคะ” ข้าวตูบอก
       “อ๋อ เชิญเลย”
       “แล้วนี่ใครมาส่ง” กบถาม
       “ตูให้รถตู้มาส่งน่ะค่ะ” ข้าวตูบอก
       “พี่บอกให้นั่งรถมากับธีก็ไม่เชื่อ” แดงพูด
       ข้าวตูเหลือบมองธีระ ธีระทำเฉย
       “พ่อครับ เรานอนห้องไหนครับ” ไตรตั้นถาม
       “ห้องซ้ายมือนั่นไง” กบชี้ไป
       “แล้วอีกห้องนึงน้าธีก็ต้องนอนกับน้าข้าวตูหรือครับ”
       “ไตรตั้น แม่ว่าลูกออกไปวิ่งเล่นข้างนอกดีกว่ามั้ย” แดงตัดบท
       “ตูนอนห้องรับแขกได้ค่ะ”
       “ไม่ต้องหรอก ตูนอนห้องเถอะพี่นอนโซฟาเอง” ธีระบอก
       “แต่พี่ว่าธีนอนห้องเดียวกับตูก็ได้นะ เพราะห้องนู้นเตียงแยก” กบบอก
       “พี่กบ เค้าไม่ได้เป็นอะไรกัน จะให้ไปอยู่ด้วยกันได้ไง” แดงท้วง
       “แต่ตูไม่ถือนะคะ” ข้าวตูพูดเล่นขำๆ
       “ไม่เป็นไร พี่นอนโซฟาดีกว่า” ธีระย้ำ
       ธีระพูดแล้วเดินออกไป ข้าวตูมองตาม
       “พี่แดง พี่ธีเค้าไม่อยากให้ตูมารึเปล่า”
       “ไม่หรอก ธีเค้าเป็นสุภาพบุรุษ” กบบอก
       “ใช่ อย่าไปคิดมาก มาช่วยพี่ทำกับข้าวดีกว่า” แดงชวน
       แดงเดินนำข้าวตูเข้าครัวไป ข้าวตูเดินตาม
      
       ธีระเปิดประตูรถแล้วหยิบกระเป๋าเสื้อผ้ากับถุงจากซุปเปอร์มาเก็ตออก มา เขาเดินเข้าบ้านในจังหวะเดียวกับที่ข้าวตูเดินเลี้ยวโค้งประตูออกมาพอดี ต่างฝ่ายต่างชะงักที่หน้าประตู ธีระขยับจะเดินไปทางซ้าย ข้าวตูแกล้งเดินไปซ้าย ธีระขยับจะเดินไปทางขวาข้าวตูก็ขยับมาทางขวา ธีระหยุดมอง
       “ขอโทษค่ะ พี่แดงบอกว่าให้มาเอาชีสที่ฝากพี่ธีซื้อค่ะ” ข้าวตูบอก
       “อ๋อ นี่ไง”
       ธีระส่งถุงให้แล้วเก๊กหน้าขรึม ข้าวตูรับไปแล้วมองหน้าธีระ ธีระทำขรึมใส่ ข้าวตูหันกลับไป
       “เดี๋ยวตู” ธีระเรียก
       ข้าวตูชะงักแล้วอมยิ้ม
       “มีอะไรคะพี่ธี”
       “พี่ซื้อแปรงสีฟันกับยาสีฟันอยู่ในถุง ขอถุงก่อนได้มั้ย”
       ข้าวตูส่งถุงให้ ธีระหยิบแปรงสีฟันกับยาสีฟันออกจากถุง ข้าวตูมองจ้อง ธีระเหลือบมองเห็นข้าวตูจ้องอยู่ก็หลบตา ข้าวตูอมยิ้ม ธีระส่งถุงคืนให้
       “ไม่ลืมอะไรแล้วนะคะ”
       “จ้ะ”
       ข้าวตูหันจะเดินกลับเข้าบ้าน ธีระมองตาม ข้าวตูชะงักแล้วหันมา
       “พี่ธีคะ”
       ธีระชะงักมอง ข้าวตูเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ ธีระซ่อนความรู้สึกทำทีเป็นมองของในถุงแต่ก็เหลือบตามองข้าวตู ข้าวตูหยุดเดินแล้วมองจ้อง ธีระทำเก๊กใส่
       “มีอะไรหรือ”
       “พี่ธีลืมมีดโกนหนวดค่ะ”
       “ขอบใจ”
       ธีระฝืนยิ้ม ข้าวตูยิ้มให้แล้วเดินไป ธีระมองตามก่อนจะถอนใจกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อข้าวตู
      
       ข้าวตูช่วยแดงจัดจานและล้างแก้วอยู่ในครัว ธีระเดินผ่านมาชะงักมอง เขาเห็นข้าวตูคุยกับแดงด้วยท่าทีน่ารัก ข้าวตูแกะหัวหอมจนน้ำตาไหล ธีระแอบมองแล้วก็อดที่จะยิ้มขำไม่ได้ ข้าวตูหันมา ธีระรีบหลบ
       ข้าวตูตักซุปมาชิมแล้วตักให้แดงชิม ทั้งสองยืนคุยกัน ธีระแอบมองอยู่ ไตรตั้นเดินเข้ามามองธีระแล้วมองไปที่ข้าวตูก่อนจะสะกิด
       “น้าธี”
       ธีระสะดุ้ง “ตั้น ทำไมมาเงียบๆ น้าตกใจหมด”
       “น้าธีแอบมองใครอยู่”
       “เปล่า”
       “ไม่จริง ตั้นรู้นะน้าธีแอบมองน้าตู”
       “น้าจะไปแอบมองเค้าทำไม”
       “น้าธีชอบน้าตูใช่มั้ย” ไตรตั้นถาม
       “เรารู้ได้ไง”
       “ตั้นก็ชอบแอบดูน้าตูเหมือนกัน”
       “แล้วน้าตูเค้าชอบเรารึเปล่า”
       “ตั้นว่าเค้าชอบน้าธีมากกว่า”
       “เรานี่แก่แดดจริง ๆ” ธีระว่า
       ธีระเดินออกไป ตั้นมองตามแล้วบ่นกับตัวเอง
       “ถือว่าหล่อกว่าเรา”
      
       ธีระยืนมองวิวอยู่ในบ้านพัก กบส่งไวน์ให้
       “ขอบคุณครับ ที่นี่สวยนะ พี่กบ”
       “อยากได้มั้ยล่ะ พี่ให้เพื่อนช่วยหาให้” กบบอก
       “ไม่ล่ะพี่กบ คิดอีกที อยู่คนเดียวคงเหงาแย่”
       “ก็หาคนมาอยู่ด้วยสิ” กบบอก ธีระยิ้ม “น้องตูไง เค้าดูน่ารักนะ พี่ว่าเหมาะกับนาย”
       “ผมเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วพี่กบ”
       “ไม่เอาน่า วันนึงแม่ก็ต้องใจอ่อน ยอมรับผู้หญิงซักคนที่นายรักอาจจะเป็นน้องตูนี่ก็ได้นะ”
       “ผมว่าอย่าดีกว่า ผมไม่อยากตั้งความหวังกับอะไรอีก”
       “หมายความว่านายจะไม่มีเมียไปตลอดชีวิตหรือ”
       “มันคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ เอาไว้วันนึงไม่มีแม่ ค่อยว่ากัน”
       ข้าวตูเดินเข้ามา
       “พี่ธีคะ”
       ธีระหันไปมอง ข้าวตูยิ้มให้
       “พี่แดงให้เอาชีสกับแครกเกอร์มาให้ค่ะ”
       “ขอบใจจ้ะ”
       กบรีบปลีกตัว “ตูอยู่คุยเป็นเพื่อนพี่ธีนะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปดูพี่แดงซะหน่อย”
       กบเดินเข้าไปในครัว
       “ที่นี่สวยจังเลยนะคะ”
       “ครับ”
       “พี่ธีชอบเที่ยวเขาหรือทะเลคะ”
       “อะไรก็ได้”
       “แต่ตูชอบทะเล วันหลังไปเที่ยวทะเลกันมั้ยคะ”
       “โทษที พี่ลืมไป พี่สัญญากับไตรตั้นว่าจะเล่านิทานให้เค้าฟังพี่ขอตัวนะ”
       ธีระตัดบทแล้วเดินออกไป ข้าวตูมองอย่างอึ้งๆ และไม่เข้าใจ
      
       ธีระเดินเข้ามายืนพิงผนัง เขามองกลับไปก็เห็นข้าวตูหันมา ธีระรีบหลบ ข้าวตูมองแล้วคิด
       “พี่ธีเค้าเป็นอะไรของเค้านะ”
      
       ธีระนั่งเล่านิทานให้ไตรตั้นฟังอยู่ในห้องพักของกบและแดง
       “และเจ้าหมีตัวน้อยก็วิ่งกลับไปหาแม่อย่างปลอดภัย”
       “แล้วนายพรานที่เหยียบกับดักตายมั้ยครับ” ไตรตั้นถาม
       “ไม่ตายหรอก ตำรวจป่าไม้มาพอดีก็เลยจับนายพรานไป”
       “แล้วแม่ลูกหมีเค้าตีลูกหมีมั้ยครับ ที่ไม่เชื่อฟัง”
       “ไม่จ้ะ”
       “ไม่เหมือนแม่แดง ถ้าเป็นแม่แดง ตั้นต้องถูกตีก้นแน่ๆ”
       “งั้นต่อไปนี้ตั้นต้องเชื่อฟังแม่แดงและพ่อกบรู้มั้ย”
       “ครับ”
       เสียงเคาะประตูดังขึ้น ข้าวตูเปิดเข้ามา ธีระมองแล้วก็ชะงัก
       “ไตรตั้น น้าตูซื้อน้ำข้าวโพดกับพายองุ่นมาฝาก” ข้าวตูบอก
       “ขอบคุณครับ”
       “พี่ธีเอาพายมั้ยคะ” ข้าวตูถาม
       “ไม่ล่ะจ้ะ”
       “น้าตูมาฟังนิทานสิครับ น้าธีเล่าสนุกมากเลยครับ” ไตรตั้นบอก
       ข้าวตูมองหน้าธีระ
       “น้าธีครับ ให้น้าตูฟังด้วยคนนะครับ”
       ธีระมองหน้าข้าวตู
       “งั้นตั้นให้น้าตูเล่าแทนน้าธีแล้วกันนะ เพราะน้าธีหมดเรื่องเล่าแล้ว” ธีระตัดบท
       ธีระลุกจะเดินออกไป ข้าวตูเริ่มไม่พอใจ
       “เดี๋ยวสิคะพี่ธี”
       “มีอะไรหรือ”
       ธีระยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไร ข้าวตูมองหน้าธีระเหมือนจะถามความในใจ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ
       “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”
       ธีระยิ้มให้แล้วเดินออกไปปิดประตู ข้าวตูลงนั่งอย่างอึ้งๆ ไตรตั้นมองจ้อง
       “น้าตูครับ”
       “หือม์”
       “ตั้นมีคำถามครับ”
       “คำถามอะไร”
       “ระหว่างตั้นกับน้าธี น้าตูชอบใครมากกว่ากัน”
       “ทำไมถามอย่างนี้ล่ะจ๊ะ”
       “ตั้นอยากรู้ครับ”
       “ก็ต้องชอบไตรตั้นสิ”
       “ไชโย้ ... น้าธีหมดสิทธิ์ เดี๋ยวตั้นไปบอกน้าธีก่อน”
       ไตรตั้นวิ่งออกไปจากห้อง ข้าวตูอึ้งกับสิ่งที่ธีระทำ
      
       ธีระยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงหลังบ้าน ไตรตั้นวิ่งเข้ามา
       “น้าธีครับ ... น้าตูบอกแล้วว่าชอบตั้นมากกว่าน้าธี”
       ธีระมองหลานแล้วฝืนยิ้มอย่างเศร้าๆ ข้าวตูก็แอบมองธีระอยู่ด้วยความเสียใจ
ขอขอบคุณจาก manager.co.th 

อ่านละครมณีแดนสรวง ตอนที่ 11

ชิโลรีบเดินหนีดรัณจนเกือบชนกับอุ้มสมที่มาตาม
      
       “ชิโลเจ้าหายไปไหนมาเนี่ย คุณป้าถามหาเจ้าอยู่”
       “เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วอุ้มสม”
       “อ้าว...ทำไมล่ะ”
       “ชิโลแย่แล้ว...ผู้กองดรัณเพิ่งมาสารภาพรักกับเราเมื่อกี้นี้เอง”
       “ห๊า !!” อุ้มสมร้องลั่น
      
       สิริสุดาหน้าตึงตกใจรุนแรง
       “ห๊า!! ผู้กองดรัณพูดกับยัยบ้านั่นอย่างนั้นเหรอ”
       เอิงเอยพยักหน้ารับ
       “เต็มสองหูฉันเลยแก รับรองว่าชัดแจ๋วไม่มีผิดเพี้ยนแน่”
       “ทำไมแกถึงมั่นใจนัก”
       “อ้าว...ก็ที่ฉันไปโรงพยาบาลเพราะว่ามีแมลงมันบินเข้าหู ฉันก็เลยไปให้หมอช่วยแคะแล้วก็ล้างหูให้ นอกจากจะเจอแมลงแล้ว ขี้หูฉันยังเต็มสองหูอีกนะแก”
       “พอได้แล้ว ฉันไม่ได้อยากฟังเรื่องขี้หูแก”
       สิริสุดากอดอกหน้าเหวี่ยงวีนสุดๆบ่นพึมพำคนเดียว
       “หรือว่าที่ยัยมัดหมี่มาพูดกับฉันวันนี้ มันจะเป็นเรื่องจริง”
       เอิงเอยเสนอหน้าเข้าไปใกล้
       “มัดหมี่..มัดหมี่ไหนเหรอแก”
       “ก็ยัยมัดหมี่กิ๊กของผู้กองสการไง”
       “อ๋อ..ยัยผู้ประกาศข่าวเริ่ดๆเชิดๆ จี๊ดถึงใจอะไรนั่นน่ะเหรอ แกไปรู้อะไรจากยัยนั่นมา”
       สิริสุดาเล่าถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้ฟัง...
      
       ช่วงกลางวันที่ผ่านมา...สิริสุดากำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าทำผมสำหรับการถ่ายแบบ
       “แต่งหน้าเสร็จแล้ว พี่ช่วยไปเร่งทีมงานให้สิหน่อยได้มั้ย วันนี้สิเหนื่อย วิ่งรอกมาตั้งสามงานแล้ว อยากรีบๆถ่ายรีบๆกลับ”
       สิริสุดาบอก ช่างแต่งหน้าไม่ทันตอบ มัดหมี่ที่แต่งหน้าทำผมเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาสมทบ
       “คงจะยากหน่อยค่ะคุณสิ...ถ่ายแบบกับสุนัข คนต้องมานั่งรอให้มันพร้อม กว่ามันจะอึจะฉี่ จะกินเสร็จ เราก็ต้องรอไป”
       “ คุณมัดหมี่ ?...นี่คุณมาถ่ายแบบเซ็ตนี้ด้วยเหรอ”
       “ค่ะ โครงการหาบ้านให้ตูบน้อยเป็นโครงการของทางสถานี ก็เลยหนีไม่พ้นต้องให้ฉันมาร่วมรณรงค์เป็นพรีเซนเตอร์ในโปสเตอร์ด้วย”
       “ที่จริงถ่ายแยกกันแล้วค่อยใช้คอมพ์ตกแต่งภาพเอาก็ได้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”
       “คุณสิมีนัดเดทเหรอคะ พอดีฉันได้ข่าวมาจากพวกน้องๆนักข่าวบันเทิงว่า ช่วงนี้คุณกำลังฮ๊อตจัด มีหนุ่มๆขออาสารักษาอาการอกหักให้เพียบ”
       สิริสุดาชะงักเพราะโดนพูดจี้แผลหัวใจเสียงแข็งกับช่าง
       “พอได้แล้วค่ะพี่ สิจะไปถามพี่โชนเอง ระหว่างคนกับหมา พี่โชนจะถ่ายใครก่อน”
       ช่างแต่งหน้ารีบเก็บของ สิริสุดาดึงกระดาษทิชชูมาซับหน้าแล้วเดินเชิดหน้าออกไป มัดหมี่รีบเดินตาม
       “คุณสิ...เดี๋ยวสิคะ ฉันขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่ควรจะพูดจี้แผลใจคุณ”
       “ฉันไม่มีแผลใจอะไรให้ใครมาจี้หรอก แต่รำคาญพวกนักข่าว ไม่มีอะไรทำเหรอไงถึงได้ยุ่งแต่กับเรื่องที่มันจบไปแล้ว แต่ถ้ายังอยากฟื้นฝอยอยู่อีก จะให้พ่อไปคุยถึงสถานีเลย”
       “โอเคค่ะ ไว้ฉันจะบอกพวกน้องๆข่าวบันเทิงให้เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว แต่ว่า...ถ้าเกิดมีข่าวจากทางฝั่งผู้กองดรัณขึ้นมา เรื่องมันจะไม่จบน่ะสิคะ”
       สิริสุดาหันมาสนใจทันที
       “ข่าวอะไร”
       มัดหมี่ทำหน้าแบบหลุดพูด
       “อุ๊บส์...ฉันนี่ไม่น่าพูดขึ้นมาเลย”
       “คุณมัดหมี่ !!”
       “แหม...อย่าให้ฉันพูดเลยค่ะ ผู้กองดรัณเป็นเพื่อนสนิทกับแฟนฉันนะคะ”
       “ คุณป๋าของฉันก็มีเพื่อนสนิทหลายคนที่พอจะช่วยเสนอชื่อให้คุณได้รางวัลผู้ประกาศดีเด่น เอาไปนอนกอดเล่นก็ได้นะ”
       “แหม...คุณสิเนี่ย เห็นแก่ผู้หญิงด้วยกันนะคะ มัดหมี่ทนไม่ได้หรอกค่ะที่เห็นผู้ชายเจ้าชู้ เห็นทีไรมันจี๊ดขึ้นทุกทีเลย”
       มัดหมี่เอามือถือยื่นให้สิริสุดาดูภาพที่ถ่ายเก็บไว้ สิริสุดาเห็นแล้วอึ้ง เพราะเป็นภาพดรัณกับชิโลใกล้ชิดกันมากๆ
       “น้องๆข่าวบันเทิงเขาส่งรูปนี้มาให้ฉันดู แต่ฉันบอกไว้ว่าอย่าเพิ่งเอาไปเล่นข่าว เพราะมันคงจะเซ้นซิทีฟกับคุณมาก”
       “นังบ้าชิโล”
       “คุณสิรู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยเหรอคะ”
       สิริสุดาเชิด
       “ไม่...ฉันไม่รู้จักนังนั่น แล้วฉันก็ไม่สนใจด้วยว่าผู้กองดรัณจะไปเรี่ยราด หรือลั่นล้ากับใคร เพราะฉันตัดหางปล่อยวัดผู้ชายเลวๆคนนี้ไปแล้ว”
       สิริสุดาพูดไปแต่มือกำแน่นจนเล็บแทบจิกก่อนจะสบัดหน้าเดินไป มัดหมี่มองตามแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
      
       เอิงเอยตกใจ กับสิ่งที่สิริสุดาเล่า...
       “ขนาดพวกนักข่าวเอาหลักฐานมาให้แกดู แกยังเฉยเนี่ยนะยัยสิ”
       “ใครว่าฉันเฉย ที่ฉันข้าวปลาไม่กินเพราะฉันเครียดลงกระเพาะอยู่นี่แหละ...เอ่อ...แต่ฉันไม่ ได้เครียดเพราะรู้สึกหึงผู้กองนะ ฉันแค่เจ็บใจที่เขาดูถูกผู้หญิงเพอร์เฟคสุดๆอย่างฉัน แล้วหันไปสนใจนังบ้าที่เพ้อเจ้อว่าตัวเองเป็นนางฟ้า”
       สิริสุดาพูดไปก็ของขึ้นองค์เข้าหันขวับไปบีบไหล่ตีหน้ายักษ์เอาเรื่องกับเอิงเอย เขย่าอย่างแรง
       “แกบอกฉันสิยัยเอย นังบ้านั่นมันมีดีกว่าฉันตรงไหนถึงไปเชื่อมันเป็นตุเป็นตะว่ามันเป็นนางฟ้า”
       สิริสุดาเขย่าแรงอีก
       “นังนั่นมันต้องเป็นนังแม่มด ส่วนฉันต้องเป็นนางฟ้า เพราะฉันสวยกว่ามัน...แกได้ยินมั้ย...ได้ยินมั้ยยัยเอย”
       “โอ๊ย...หยุดเขย่าฉันซะที ฉันไม่ใช่เซียมซีที่เขย่าแล้วจะมีคำตอบให้แก โอ้ย..มึน จะอ้วก”
       สิริสุดาหันมาหน้าเหวี่ยงวีนเอาเรื่องไม่เลิก
       “คอยดูนะ...ฉันไม่ยอมแน่ คนอย่างสิริสุดา เสียอะไรเสียได้ แต่เสียหน้า...ยอมไม่ได้ !!”
      
       ชิโลนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องพัก เสียงโทรศัพท์ในห้องดัง ชิโลสะดุ้งโหยง อุ้มสมขำ
       “เราเพิ่งรู้นะเนี่ยว่านางฟ้าที่ไม่เคยกลัวแม้แต่พวกอสูรอย่างเจ้า จะกลัวเสียงโทรศัพท์”
       “อุ้มสม !! เราไม่ได้กลัวเสียงโทรศัพท์ แต่เรากลัวผู้กองดรัณที่โทรมาต่างหาก”
       “เจ้ายังไม่ทันรับแล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าเป็นผู้กองดรัณ”
       “ตั้งแต่ถูกเนรเทศมาอยู่บนโลกมนุษย์ มีใครรู้จักเรากับเจ้ามั่ง แล้วยิ่งเวลาดึกๆดื่นๆแบบนี้ด้วย ไม่พ้นมีอยู่คนเดียว”
       “ใช่มั้ยใช่ เดี๋ยวก็รู้”
       อุ้มสมเดินไปรับสายให้รู้กันไปแล้วก็ทำตาโต..ทึ่ง
       “สวัสดีครับผู้กองดรัณ”
       ชิโลหันมาพูดกับชิโลเบาๆ
       “เห็นมั้ย เราบอกเจ้าแล้ว”
       อุ้มสมพูดกับดรัณ
       “พี่ชิโลเหรอครับ”
       ชิโลกระซิบ
       “บอกเขาไปว่าเราไม่อยู่”
       “นี่เจ้าให้เราผิดศีลมุสาอีกแล้วเหรอ”
       “เจ้าไม่ได้มุสา บอกเขาไปว่าเราหลับไปแล้ว”
       “แต่เจ้ายังไม่ได้หลับ”
       “ก็กำลังจะหลับอยู่นี่ไง”
       ชิโลรีบล้มตัวลงบนโซฟา แล้วหลับตาปี๋ทำเหมือนคนนอนหลับ
       “โห...เล่นแบบนี้เลยเหรอชิโล...เอ่อ...ผู้กองครับคือ...พี่ชิโล หลับไปแล้วครับ อ๋อ...ได้ครับ แล้วผมจะบอกพี่ชิโลให้ว่าผู้กองโทรมาว่าคิดถึง สวัสดีครับ”
       อุ้มสมวางสายไป ชิโลหรี่ตาข้างนึงขึ้นมามอง
       “นั่น...เจ้ามุสา เจ้าไม่ได้หลับ”
       “เราไม่ได้มุสา เมื่อกี้นี้เราหลับ แต่ตอนนี้เราตื่น”
       “ชิโล !! เราว่ายิ่งเจ้าอยู่ที่นี่นาน เจ้าชักเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากมนุษย์เข้าไปทุกทีแล้ว”
       “พอเถอะ หยุดเทศนาเราซะที เราพยายามตัดปัญหาไม่ให้มันบานปลายมากไปกว่านี้”
       “ด้วยการหนีหน้าผู้กองดรัณเนี่ยนะ ไม่ได้ผลหรอก มนุษย์อย่างผู้กองดรัณถือคติตื้อเท่านั้นถึงชนะใจ ลองเคยตื้อคุณสิริสุดาจนยอมใจอ่อนมาแล้วก็ต้องคิดว่าได้ผลกับเจ้า”
       “งั้นเราจะทำยังไงดีล่ะ เรามาที่นี่เพื่อแก้ปัญหาให้ผู้กองดรัณแต่งงานกับคุณสิริสุดา ไม่ใช่มาเป็นตัวปัญหาซะเอง”
       “งั้นก็ต้องใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่ง”
       “วิธีอะไรของเจ้า”
       อุ้มสมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์...
      
       เช้าวันต่อมา...ชิโลถูกอุ้มสมฉุดกระชากลากจูงมาตามทางเดินในโรงพยาบาล
       “ไม่...เราไม่ทำตามแผนของเจ้า ไร้สาระ เพ้อเจ้อ เราไม่ทำ !!“
       “ถ้าเจ้าไม่ทำตามแผนของเรา งั้นบอกเรามาสิว่าเจ้าจะทำยังไง”
       “เราจะไปบอกผู้กองดรัณว่าให้เลิกคิดกับเราแบบนั้น”
       “งั้นก็ไปสิ...ถ้าเจ้าคิดว่าผู้กองดรัณจะยอมตัดใจจากเจ้าได้ง่ายๆ”
       ชิโลเชิดหน้าจะออกไปอย่างมั่นใจ แต่อยู่ๆก็ยืนนิ่งหันหน้ามาด้วยสีหน้าจ๋อยๆ
       “เจ้าไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ หามนุษย์คนอื่นก็ได้ ทำไมต้องเป็นผู้กองหน้ายักษ์นั่นด้วย”
       “เป็นมนุษย์คนอื่นก็ไม่ได้ผล ต้องเป็นผู้กองสการเท่านั้น เพราะสองคนนั่นเป็นเพื่อนสนิทกัน ผู้กองดรัณต้องยอมตัดใจแน่ ถ้าเจ้ากับผู้กองสการคบหาเป็นคนรักกัน”
       “แต่เรากับผู้กองหน้ายักษ์นั่น...”
       ชิโลพูดไปก็รู้สึกใจเต้นตึกตัก มือขวาจับนิ้วนางซ้ายหมุนไปหมุนมา เพราะคิดถึงในฝันที่เธอตามเชือกสีเขียวไปเจอสการเป็นเนื้อคู่และเสียจูบให้ สการ
       “ชิโล”
       ชิโลสะดุ้ง
       “อะไร”
       “เราว่าเจ้าแปลกๆนะ หมู่นี้พอพูดถึงผู้กองสการทีไรดูเจ้าชอบเหม่อพิกล”
       “ไม่มีอะไรสักหน่อย ถ้าเราไม่มีทางเลือกต้องยอมทำตามที่เจ้าว่า เราก็ต้องขอเวลาทำใจ”
       “เจ้าทำใจได้ แต่อย่านาน เพราะเจ้าต้องรีบสลัดผู้กองดรัณให้หลุด ไม่อย่างนั้นเราจะหาทางดึงให้ผู้กองดรัณกับคุณสิริสุดากลับมาคืนดีกันไม่ได้
       “รู้น่า”
       ชิโลรับปากไปแต่ยังกังวล ระหว่างนั้นนารีเข้ามาพบทั้งคู่พอดี
       “หนูชิโล..มาแต่เช้าเลยเหรอจ๊ะ”
       อุ้มสมตอบแทน
       “ครับคุณป้า พี่ชิโลเขาเป็นห่วงผู้กองกองสการเลยอยากมาเยี่ยมเร็วๆ”
       ชิโลพูดเบาๆ
       “อุ้มสม...ไหนเจ้าบอกว่าเจ้าไม่มุสาไง”
       “ทีเจ้ายังเจ้าเล่ห์ เป็นศรีธนชัยได้ แล้วทำไมเราจะไม่ได้บ้างล่ะ”
       “นี่เจ้า”
       “ดีเลยจ้ะ ป้ามีธุระต้องกลับไปคอนโดพอดี จะได้ฝากให้หนูชิโลช่วยดูแลตาแซม”
       “ไม่ต้องห่วงครับคุณป้า พี่ชิโลเขาอยากดูแลผู้กองอยู่แล้ว ใช่มั้ยพี่ชิโล”
       ชิโลทำหน้าเข็ดเขี้ยวเจ็บใจใส่อุ้มสมที่ยุยงดีนัก
      
       ในห้องพักผู้ป่วย สการบิดตัวไปมาอยู่บนเตียงคนไข้เพราะอาการปวดปัสสาวะ แต่ติดที่มือข้างนึงเข้าเฝือกอยู่
       “อู้ยย..เอาไงดีวะเนี่ย”
       ระหว่างนั้นพยาบาลเอาอาหารเข้ามาให้
       “อาหารเช้าค่ะผู้กอง”
       “ขอบคุณครับ”
       พยาบาลมองสงสัย
       “ผู้กองปวดปัสสาวะเหรอคะ ให้ดิฉันช่วยได้มั้ยคะ”
       สการสะดุ้งโหยง
       “อุ้ย...ไม่เป็นไรครับ ผมว่าผมจัดการเองได้ ขอบคุณมากครับ”
       พยาบาลยิ้มรับแล้วเดินออกไป สการรีบเดินบิดเข้าไปในห้องน้ำแล้วทำการปลดทุกข์เบา เมื่อปลดทุกข์ได้ก็ตัวเบา
       “โอ้ย....ค่อยยังช่วยหน่อย”
       สการกดชักโครกแล้วดึงกางเกงคนไข้ขึ้น แต่ชะงักเพราะมือข้างเดียวจะผูกเชือกได้ยังไง
      
       “เอาแล้วไง...ทำไมชุดคนไข้มันต้องผูกเชือกด้วยวะ”
อุ้มสมดันหลังชิโลมาถึงหน้าประตูหน้าห้องสการ
       
       “ไปสิ...จะโอ้เอ้รออะไรอยู่อีก”
       “แต่...”
       “ไม่ต้องแต่แล้ว เจ้าช้าไปนาทีนึง เราก็ต้องติดอยู่ที่นี่ไปอีกนาทีนึงเหมือนกัน หรือว่าเจ้าไม่อยากกลับไปสวรรค์”
       “ใครบอก เราอยากกลับไปสวรรค์เต็มแก่แล้ว”
       “งั้นก็เข้าไปทำตามแผน เราจะไปรอฟังผลอยู่ที่คอนโด โอเคนะ”
       อุ้มสมยัดช่อดอกไม้ใส่มือชิโลแล้วเดินออกไปเลย
       “อุ้มสม...เดี๋ยวสิ....โธ่เอ้ย...ชิโลแย่แล้ว”
       ชิโลหน้าเสียเอาไงดี มองช่อดอกไม้ในมือแล้วคิดๆๆๆก่อนจะตัดสินใจเป็นไงเป็นกัน
      
       สการยังยุ่งวุ่นวายอยู่กับเชือกผูกกางเกงด้วยมือข้างเดียวไม่เลิก
       “ทำไมถึงได้ยุ่งวุ่นวายแบบนี้เนี่ย..เอาวะ แค่นี้ก็คงอยู่”
       สการผูกเชือกกางเกงไปตามมีตามเกิดกะว่าพอได้อยู่ ชิโลเปิดประตูเข้าไปในห้อง
       “ผู้กองหน้ายักษ์..ฉันมาเยี่ยมคุณ”
       ชิโลเอาช่อดอกไม้บังหน้า แต่เห็นห้องเงียบเชียบ ชิโลลดดอกไม้ลงแล้วงงๆ
       “อ้าว...ไม่อยู่เหรอ”
       ชิโลมองหาสการได้ครู่ สการก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ
       “อ้าว...ยัย 18 มงกุฎนี่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”
       “ผู้กองหน้ายักษ์ ฉันไม่ใช่ 18 มงกุฎนะ จะต้องให้ฉันตะโกนกรอกหูคุณใช่มั้ยคุณถึงจะเลิกกล่าวหาฉัน”
       “ไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็น 18 มงกุฎ ใช่สิ...ฉันลืมไปว่าเธอสวมชฎาเป็นนางฟ้า”
       “นี่คุณ !!”
       “ทำไม จะทำอะไรฉัน อย่าคิดว่าแขนฉันเดี้ยงไปข้างแล้วฉันจะจัดการกับเธอไม่ได้นะ”
       “ฉันไม่กลัวคุณหรอก...ต่อให้คุณงัดอาวุธอะไรออกมาเล่นงานฉัน ฉันก็ไม่กลัว”
       “เก่งนักนะ งั้นเธอโดนฉันเล่นงานแน่”
       สการขยับจะรุกใส่ชิโลแต่ทันใดนั้นเชือกผูกกางเกงก็หลุด กางเกงร่วงมากองกับพื้น ชิโลชะงักมองต่ำที่ปิกกาจู้ของสการแล้วอึ้งตะลึง..ตึงๆๆๆ
       “เฮ้ย !! ชิบหายแล้ว”
       สการรีบก้มลงดึงกางเกงขึ้นมาก่อนที่จะอุจาดมากไปกว่านี้ ส่วนชิโลนิ่งงันทำตากระพริบปริบๆถี่ๆ
       “ยัยชิโล”
       ชิโลพูดไม่ออกหน้าเหวอๆเหมือนวิญญาณออกจากร่างเดินเอาช่อดอกไม้ไปใส่ แก้วน้ำแทนที่จะปักใส่แจกันแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างลอยๆ...เหวอๆ
      
       ชิโลเดินลอยๆออกมาจากห้องสการ กระพริบตาถี่ๆสติไม่อยู่กับตัวเดินไปชนเตียงคนไข้ ชนรถเข็น ชนประตู ชนกำแพงอย่างไม่รู้ตัว พวกพยาบาลพากันมองชิโลด้วยความแปลกใจ
       สการออกมาจากห้องหลังจากหลังจากผูกกางเกงเรียบร้อยแล้ว มองหาแล้วเห็นชิโลยืนตัวแข็งทื่อ เอ๋อๆ คอยเอาหัวโขกกำแพงซ้ำไปซ้ำมา..โป๊กๆๆๆ
       “ชิโล !!”
       สการเข้าไปจับตัวชิโลด้วยความเป็นห่วง ชิโลหันมามองหน้าสการแล้วตาลอยกระพริบตาปริ๊บๆ
       “ชิโล...เป็นอะไร เฮ้ย...ถึงกับต๊องไปเลยเหรอ” สการตบแก้มเรียกสติ “ชิโล...ชิโล !!”
       สการตบแก้มซ้ายทีขวาทีจนชิโลสติกลับคืน มองหน้าสการแล้วมองต่ำที่เป้าก่อนจะมองหน้าสการอีกทีก่อนจะร้อง
       “อ๊ายยยยย”
       ชิโลร้องสุดเสียงแล้วสลบเหมือด สการเข้าไปรับอย่างตกใจ
      
       ชิโลนอนอยู่บนเตียงคนไข้ของสการซะเอง สการพยายามเรียกสติ
       “ชิโล...ชิโล”
       ชิโลค่อยๆลืมตามองสการเบลอๆ
       “ผู้กอง”
       “ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าจะไม่ฟื้นแล้วซะอีก”
       ชิโลรู้สึกเต็มที่แล้วนึกขึ้นได้ รีบเด้งพรวดถอยหนีสการทันที
       “อย่านะ !! อย่าเข้ามา...น่าเกลียด ทุเรศ บัดสี ต่ำ !!”
       “เอ้า...ด่าเป็นชุดเลย มันเป็นอุบัติเหตุฉันไม่ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้นซะหน่อย”
       “ฉันไม่เชื่อ...คุณบอกจะเล่นงานฉัน แต่ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นมนุษย์ใจสกปรก ชั่วช้า ลามก คอยดูนะ ลงนรกเมื่อไหร่คุณต้องถูกสั่งให้ปีนต้นงิ้ว ขึ้นๆลงๆชั่วกัปชั่วกัลป์”
       “หยุด !! พอซะทียัยติงต๊อง ฉันแค่กางเกงหลุดให้เธอเห็นของสงวน แต่เธอมาแช่งอย่างกับฉันไปปล้ำข่มขืนเธอ เดี๋ยวก็ทำจริงๆซะหรอก”
       “อย่านะ !!”
       ชิโลถอยหนีแล้วรู้สึกเจ็บหัวขึ้นมา
       “อู้ยยยย....เจ็บ นี่...ตอนฉันหมดสติ คุณทำอะไรฉัน แอบเอาถาดมาตีหัวฉันเหรอ”
       “โอ้โห...โยนมาแต่ละเรื่องดีๆทั้งนั้น ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักอย่าง แต่เธอนั่นแหละ อยู่ๆก็เอ๋อเดินออกไปเอาหัวโขกกำแพงเล่น”
       “ฉันเนี่ยนะ”
       “ใช่...หึๆๆ ถามจริงๆเถอะ อย่างเธอดูไม่น่าจะใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดไม่เคยเห็น...แบบว่า...อะไรที่มันน่ารักๆ”
       “หยุดเลย ไม่ต้องพูดถึงอีก จบข่าวแค่นั้นแหละ...อู้ย...เจ็บ”
       ชิโลแตะหัวตัวเองที่สงสัยจะโน สการขำท่าทางของเธอที่ดูน่ารักซะไม่มีเลยหันไปหยิบยาหม่องเดินเข้าไปให้
       “เอ้า ทายาหม่องซะ หรือจะให้ช่วยทาให้”
       “ไม่ต้อง !!”
       ชิโลคว้ายาหม่องจากมือสการแล้วไม่ยอมสบตา สการหรี่ตามองชิโลแล้วมองที่ช่อดอกไม้
       “ถ้าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะก็ ทีนี้ตอบฉันมา เธอมาหาฉันทำไม ถึงขนาดลงทุนซื้อดอกไม้มาเยี่ยมแบบนี้ คิดจะมาติดสินบนอะไรฉัน”
       ชิโลนิ่งไปครู่
       “ฉันจำเป็นต้องมาหาคุณ เพราะเรื่องผู้กองดรัณ”
      
       สการถึงกับตกใจ เมื่อชิโลเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง
       “ว่าไงนะ ไอ้รัณน่ะเหรอมาสารภาพว่าชอบเธอ”
       “ใช่...และฉันก็มองไม่เห็นทางออกที่จะปฏิเสธเขานอกจากต้องพึ่งคุณ”
       “ไม่...ฉันไม่เชื่อ”
       “ผู้กอง !! ที่คุณไม่ยอมเชื่อ เพราะหึงเหรอ”
       “บอกกี่ครั้งแล้วฉันกับไอ้รัณไม่ใช่คู่เกย์ หึ..ฉันรู้แล้ว ไอ้รัณมันแพ้ทางผู้หญิงสวยๆ ตอนนี้มันกำลังอกหักจากว่าที่เจ้าสาว มันก็เลยคิดสั้น หันไปเห็นใครง่ายก็คว้าเอาไว้ก่อน”
       ชิโลโกรธ...อึ้ง...
       “ผู้กอง...นี่คุณ...ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ กล้าดูถูกผู้หญิงได้ถึงขนาดนี้”
       “ปกติฉันให้เกียรติผู้หญิงทุกคน แต่สำหรับเธอ ดูแต่ละอย่างที่เธอทำสิ มีเรื่องดีๆสักเรื่อง มั้ย อย่านะ...เมื่อไหร่ที่ฉันกระชากหน้ากาก 18 มงกุฎของเธอได้ ฉันเอาเธอเข้าคุกแน่”
       ชิโลหงุดหงิดเจ็บใจ
       “โธ่เอ้ย...อุ้มสมนะอุ้มสม บอกแล้วว่าไม่ได้ผล ก็ได้ คุณอยากจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ เอาเป็นว่าฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว”
       ชิโลจะออกไป แต่สการเข้าไปจับมือเธอรั้งเอาไว้
       “เดี๋ยว !!”
       “อะไรอีก ถ้าฉันมันทั้งเลวทั้งร้ายกาจ แค่เพื่อนคุณหันมาชอบฉันก็เหมือนเดินเฉียดขุมนรก คุณก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”
       สการอึ้งไปเพราะแววตาที่ชิโลพลั่งพรูออกมา แสดงถึงความน้อยใจ
       “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าเธอขนาดนั้น”
       “นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะ ลองถ้าตั้งใจขึ้นมา ฉันคงกลายเป็นพวกนางอสูรนางปีศาจไปแล้ว”
       สการไม่รู้จะตอบโต้ยังไง เลยต้องออกแรงดึงชิโลเข้ามาประชิดจนตัวติดกับเขา ชิโลตกใจ
       “จะทำอะไรฉัน”
       “มือฉันเดี้ยงไปข้างแบบนี้ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก ฉันแค่อยากให้เธอมองตาฉัน เวลาที่เราคุยกัน”
       “ทำไมต้องมองด้วย”
       “อย่าดื้อได้มั้ย เดี๋ยวจับใส่กุญแจมือเลย สั่งให้มองก็มองสิ...มอง !!”
       ชิโลพยายามดิ้นไม่ทำตามสั่ง แต่โดนสการใช้มือบีบแขนบังคับทำให้เธอต้องมองตาเขา หญิงสาวชะงักเมื่อมองเห็นแววตาที่จริงจังของสการ สองคนสบตากันเหมือนมีมนต์สะกด
       “ฟังฉันนะชิโล...ฉันไม่ใช่ผู้ชายหวานแหว๋ว ไม่ใช่พวกปากหวาน แต่ฉันเป็นพวกขวานผ่าซาก ที่ไม่ชอบโกหกแม้แต่ความรู้สึกของตัวเอง เธอสวยฉันก็ชมว่าสวย เธอร้ายฉันก็บอกว่าเธอร้าย แต่ยังไม่มีคำไหนสักคำที่ฉันบอกว่า …ฉันเกลียดเธอ”
       ชิโลถึงกับอึ้งไป เพราะแววตาของสการดูจริงใจและตรงกับคำพูดของเขามาก ทำให้เธออดคิดถึงคำพูดของรัศมิพรรณรายที่ได้เคยบอกเอาไว้ไม่ได้...
       ‘....ตอนนี้มีคนมาช่วยน้องแล้ว’
       ‘??? ใครเหรอพี่’
       ‘มนุษย์ที่น้องควรมองให้ลึกในจิตใจเขามากกว่าการกระทำและคำพูด’
      
       สการมองตาชิโลอย่างจริงใจ...
       “ชิโล...ชิโล”
       “เอ่อ...” ชิโลพูดไม่ออก
       “เอาเป็นว่าฉันจะยอมเล่นตามน้ำอย่างที่เธอว่ามา เราจะมาคบกันแบบคนรักกัน เพื่อช่วยให้ไอ้ดรัณมันตัดใจจากเธอแล้วกลับไปคบกับคุณสิริสุดา”
       “คุณ..คุณทำได้เหรอผู้กอง”
       “ฉันไม่รู้ เพราะฉันยังไม่เคยคบผู้หญิงคนไหน...แบบ...แบบคนรักกันสักที แต่ถ้าเธอทำได้ ฉันก็คงทำได้”
       ชิโลนิ่งไป
       “ว่าไง...แผนของเธอไม่ใช่เหรอ”
       “ฉัน...ฉันทำได้”
       “งั้นฉันก็ทำได้”
       พูดไปพูดมาสองคนก็มองตากันอีก คราวนี้หัวใจเต้นตึกๆเพราะตัวยังใกล้ชิดกันอยู่ ชิโลเรียกสติตัวเองได้ก็รีบแกะมือสการแล้วถอยห่างออกมา
       “เอ่อ...ฉันขอบคุณคุณมาก หมดธุระฉันแล้ว ฉันกลับล่ะ”
       ชิโลรีบออกไปจากห้องทันที สการเองก็ได้แต่ยืนงงๆกับตัวเอง
      
       ชิโลเดินมาตามทางเดินด้วยความรู้สึกมึนๆงงๆ ไม่เข้าใจตัวเอง สติไม่อยู่กับตัวเผลอเตะถังขยะล้ม เหยียบเท้าผู้ป่วย จนต้องยกมือไหว้ขอโทษขอโพยตลอดทาง
       “ขอโทษค่ะ..ขอโทษ...ชิโลไม่ตั้งใจ ขอโทษค่ะ”
       ชิโลเดินมาจนถึงหน้าลิฟต์ก็ยังรู้สึกอยู่เลยว่าหัวใจเต้นแรงและหน้าแดงผ่าวๆ พยาบาลเห็นก็สงสัยเข้ามาเป็นห่วง
       “คุณคะ...เป็นอะไรรึเปล่า”
       “คุณพยาบาล”
       “ไม่สบายรึเปล่าคะ”
       “ชิโลไม่รู้ค่ะ...เวลาที่พวกมนุษย์ได้ยินเสียงหัวใจเต้น เขาเรียกว่าไม่สบายรึเปล่าคะ”
       พยาบาลชะงักงงๆ
      
       สการนั่งที่เตียงแล้วหันไปมองดอกไม้ที่ชิโลซื้อมาฝาก สการเองก็รู้สึกไม่ต่างจากชิโลแต่เป็นคนแข็งกว่า
       “เว้ย...ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าจะพูดอะไรเลี่ยนๆแบบนั้นออกไปได้ ใครรู้เข้าอายตายชักเลย”
      
       สการบ่นไปแต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้
ขอขอบคุณจาก manager.co.th    
 

Monday, July 30, 2012

0 comments

อ่านละคร มณีแดนสรวง ตอนที่8 วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 ย้อนหลัง

 ชิโลเข็นนารีมาหยุดหอบเหนื่อยเหงื่อแตก ที่บริเวณทางลาดยาวข้างตึกของโรงพยาบาล
       
       “โอ้ยยยย...เหนื่อย”
       ชิโลหอบแฮ่กๆก่อนจะหันมาเห็นนารีนั่งตาตั้งเหวอหัวฟู
       “ว๊ายยยย...คุณป้า !! ชิโลขอโทษค่ะ”
       “ไม่...ไม่เป็นไรจ้ะ แต่ขอป้าดมยาดมหน่อย”
       นารีหยิบเอายาดมขึ้นมาสูด...ปื้ดดดด
       “ทั้งหวาดเสียว ทั้งตื่นเต้น แต่จะว่าไป..ก็สนุกดีนะ ป้าไม่เคยได้ซิ่งแบบนี้มานานแล้ว”
       “คุณป้า”
       ชิโลกับนารีพากันหัวเราะขำคิกๆกัน แต่ทันใดนั้นสาโรจน์ก็โผล่มาข้างหลังแล้วจับที่บ่าชิโลหมับ !!
       “คิดว่าแค่นี้จะหนีพ้นเหรอยัยตัวแสบ”
       ชิโลตกใจหน้าเหวอ สาโรจน์จับชิโลล็อคตัว ชิโลพยายามสะบัด
       “ปล่อยนะ...บอกให้ปล่อย”
       ชิโลสะบัดแรงไปหน่อยจนตัวไปดันรถเข็นของนารีให้ไหลลงไปตามทาง เลื่อนลงเอง ส่วนชิโลถูกสาโรจน์ลากตัวไป
       “คุณป้า !!”
       รถเข็นของนารีวิ่งตามทางเลื่อน ด้วยแรงโน้มถ่วงที่ทำให้เร็วไหลลงไปขึ้น
       “ชะ....ช่วยด้วยยย”
       รถเข็นนารีกำลังจะพุ่งลงไปซึ่งมีเจ็บตัวสาหัสแน่ๆ นารีหลับตาปี๋คิดว่าไม่รอดแน่แล้ว แต่ทันใดนั้นมีมือหนึ่งมาคว้าหมับจับรถเข็นเบรคเอาไว้ได้อย่างฉิวเฉียด นารีค่อยๆลืมตาพอเห็นว่าตัวเองรอดก็หันกลับไปมอง
       “ไม่เป็นอะไรแล้วครับแม่” สการบอก
       “ตาแซม !!” นารีร้องเรียกอย่างดีใจ
      
       ชิโลถูกสาโรจน์ล็อคตัวลากมาตามทาง ชิโลร้องโวยวาย
       “ปล่อยนะ...ปล่อยฉัน...ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”
       สาโรจน์ล็อคตัวเอาไว้แน่น ชิโลสู้แรงของสาโรจน์ไม่ได้ระหว่างนั้นเองอุ้มสมโผล่เข้ามาข้างหลังแล้วจู่ โจมกระโดดขี่หลังช่วยรุมทึ้งสาโรจน์
       “ปล่อยเพื่อนฉันนะเว้ย...นี่แน๊ะๆๆๆ”
       สาโรจน์โดนอุ้มสมเล่นงานเลยต้องปล่อยมือจากชิโล
       “อุ้มสม!!”
       ชิโลรีบช่วยอุ้มสมหันไปเห็นถาดเหล็กที่ไว้ใช้รองอาหารสำหรับคนไข้ วางอยู่ ชิโลหยิบขึ้นมาแล้วปรี่เข้าไปฟาดที่หน้าของสาโรจน์ทันที
       “ชิโลสู้ตายยย”
       ผั๊วะ !!...ถาดเหล็กฟาดเข้าหน้าสาโรจน์เต็มๆทำเอายืนตัวแข็งทื่อหันมามองหน้าชิโลตาขวาง
       “นะ....นะ...นังตัวแสบ”
       สาโรจนเดินตัวเซก่อนจะทรุดฮวบหมดสติ อุ้มสมรีบเข้ามาคว้าข้อมือชิโล
       “รีบไปจากที่นี่เร็ว”
       “เดี๋ยว...ฉันต้องไปช่วยคุณป้า”
       “คุณป้าไม่เป็นอะไรหรอก เราตามผู้กองสการมาช่วยไปแล้ว”
       “ผู้กองสการ !!” ชิลึ้งไป
      
       เมื่อกลับมาที่คอนโด สการนั่งกอดอกตีหน้าซีเรียสจริงจัง ส่วนคุณนารีนั่งหน้าจ๋อยๆ
       “นี่..อย่ามามองแม่แบบนั้นนะตาแซม ฉันเป็นแม่นะ”
       สการเสียงแข็ง
       “ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย”
       “ก็เพราะเราไม่พูดแล้วเอาแต่นั่งหน้าดุใส่แม่แบบนี้น่ะสิ แม่ถึงได้กลัว”
       “ถ้าแม่กลัวผมโกรธ แล้วแม่ออกไปเที่ยวผจญภัยกับยัยตัวแสบนั่น จนเกือบต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลทำไมครับ”
       “ก็...ก็แม่ออกไปทำธุระ แล้ว...แล้วมันก็เกิดเรื่องที่หนูชิโลเขาไม่ตั้งใจ”
       “นี่ขนาดไม่ตั้งใจ ถ้าผมไปไม่ทัน แม่ได้เจ็บตัวมากกว่านี้แน่ ...ผมบอกแล้วว่ายัยนั่นอยู่ใกล้ไม่ได้ เกิดเรื่องแบบนี้ยังไม่โผล่หัวมาขอโทษอีก แบบนี้ผมเอาไว้ไม่ได้แล้ว”
       สการหุนหันเดินออกไป นารีเป็นห่วงว่าจะไปกันใหญ่
       “ตาแซม...อย่าไปว่าหนูชิโลเขาเลย”
       นารีจะลุกตามแต่เจ็บข้อเท้าอยู่ทำให้ลุกไปไหนไม่ได้
      
       ทางด้านชิโลจะเดินออกจากห้อง แต่อุ้มสมดึงแขนรั้งไว้
       “เดี๋ยวก่อนชิโล”
       “ปล่อยเรานะอุ้มสม เราต้องไปขอโทษคุณป้า”
       “เราไม่ได้ห้ามเจ้าไม่ให้ไปขอโทษคุณป้า แต่เราไม่อยากให้เจ้าไปตอนนี้ รอให้ผู้กองสการใจเย็นกว่านี้ก่อน เจ้าค่อยไปดีกว่า”
       ชิโลเชิด
       ”เราไม่กลัวเขาหรอกอุ้มสม”
       “แต่เราว่าเจ้าควรจะกลัวนะ ขนาดปกติเขายังไม่ค่อยชอบหน้าเจ้าเท่าไหร่ แล้วนี่เจ้าพาแม่เขาไปเจ็บตัวจนเกือบต้องนอนโรงพยาบาลแบบนี้ เขาไม่ปล่อยเจ้าแน่”
       “ถ้าเขาอยากจะทำอะไรเรา คราวนี้เราจะไม่ขัดขืน เราจะปล่อยให้เขาทำ”
       ชิโลยืนกรานเสียงแข็งโดยไม่รู้ตัวว่า สการโผล่มายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อุ้มสมเห็นก็อึ้ง
       “ชิ..ชิโล..”
       “หยุดห้ามได้แล้ว ในเมื่อเราเป็นคนผิดเราก็ต้องยอมรับผิด คราวนี้เราจะยอมเขาทุกอย่าง”
       อุ้มสมหน้าเสียแล้วชี้ให้ชิโลหันไปข้างหลัง
       “อะไรอุ้มสม”
       “หันหลัง..หันหลังไปสิ”
       ชิโลหน้างงๆแล้วหันขวับไปเจอสการ ยืนกอดอกตีหน้ายักษ์แต่มีรอยยิ้มแบบเจ้าเล่ห์
       “ผู้กองหน้ายักษ์ !!”
       “ยอมฉันทุกอย่างใช่มั้ย...ดีมาก !!”
       สการเข้าไปจับข้อมือชิโลแล้วยิ้มร้ายใส่
       “เธอโดนฉันจัดชุดใหญ่ให้แน่ยัยตัวแสบ”
       สการฉุดกระชากชากดึงชิโลพาออกไป อุ้มสมหน้าเสียเสียงอ่อย
       “เราช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว..เจ้าดันพลั้งปากยอมเขาเอง”
      
       สการดึงชิโลพามาที่รถ ชิโลโวยวาย
       “ปล่อยฉันนะ จะพาฉันไปไหน”
       “ไม่ต้องถาม”
       “แต่ถ้าฉันจะถูกลงโทษ ฉันควรจะต้องรู้ว่าฉันจะโดนอะไร”
       “จะรู้ไปทำไม”
       “ก็...ก็...จะได้ทำใจไว้ล่วงหน้า”
       “หึ...ต่อให้ทำใจไว้ ยังไงเธอก็ต้องโดนแน่”
       “งั้น...ฉันไม่ยอมแล้ว ฉันหนีดีกว่า”
       ชิโลจะหนีแต่โดนสการดึงคอเสื้อไว้
       “ปล่อยฉันเถอะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันขอร้อง”
       “ไหนบอกธรรมะธัมโม ที่บ้านถือศีลไง ไม่ทันไรก็จะผิดศีลข้อสี่แล้ว”
       ชิโลนิ่งไปด้วยจนแต้ม คอตกหน้าจ๋อยยอมเดินเข้าไปนั่งในรถดีๆ
       “ชิโล...แย่แล้ว”
       สการปิดประตูรถใส่มองชิโลที่นั่งคอตกห่อเหี่ยวจ๋อยสุดฤทธิ์ สการหยิบบีบี ขึ้นมากดส่งข้อความบางอย่างออกไปก่อนจะเข้าไปนั่งที่คนขับ ดึงเข็ดขัดนิรภัยมาใส่ให้ชิโลแล้วขับออกไป ชิโลอยู่ในอาการสำนึก
      
       ที่โกดังมืดๆทึมๆ รถสการขับเข้ามาจอด ชิโลนั่งอยู่ในรถสายตาเริ่มมีแต่ความระแวง สการลงจากรถแล้วเดินไปปิดประตูโกดังบานใหญ่ทำให้สภาพแสงในโกดังดูทึมๆน่า กลัว
       ชิโลนั่งตัวแข็งกลืนน้ำลาย...เอื๊อก สการโผล่มาข้างรถทำเอาสะดุ้ง
       “ลงมาได้แล้ว”
       ชิโลเอามือจับเข็มขัดนิรภัยแน่นแล้วส่ายหน้า
       “ไม่เอา...ไม่ลง”
       “ฉันบอกให้ลง !!”
       “ไม่ลง”
       สการเสียงดัง
       “บอกให้ลงมา”
       “เรื่องอะไรจะลง คนใจยักษ์ใจมารแบบคุณ พาฉันมาที่น่ากลัวแบบนี้ ฉันไม่เหลือชิ้นดีกลับบ้านแน่”
       “ยังจะพยศอีกใช่มั้ย..ได้ งั้นเห็นดีกันแน่”
       สการเปิดประตูรถแล้วเข้าไปปลดเข็มขัดนิรภัย ซึ่งต้องอ้อมตัวเบียดกัน ชิโลพยายามยื้อยุดไม่ยอม
       “ไม่...ฉันไม่ลง...ไม่ลง !!”
       สการกับชิโลยื้อยุดกันอยู่ในรถแคบๆ ทำให้เผลอหน้าชนกันจมูกชิดจมูก ชิโลผงะสบตากันนิ่ง ทั้งคู่มองหน้ากันซึ้งๆอย่างลืมตัว ก่อนที่ชิโลจะรู้ตัวรีบดันตัวสการ
       “ยอมแล้ว...ฉันยอมลงแล้ว”
       ชิโลเบือนหน้ากลัว สการเลยปลดเข็มขัดนิรภัยให้ ชิโลรีบก้าวลงจากรถใจเต้นตึกตัก
      
       สการผลักไหล่ชิโล ให้เข้ามาไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งตั้งกลางห้องโถงของโกดัง
       “ไปนั่งที่เก้าอี้ตัวนั้น”
       ชิโลยืนอึ้งมองไปรอบๆนอกจากจะมีเก้าอี้แล้ว ใกล้ๆกันยังมีเตียง และโซ่ตรวนที่ไว้ใช้ทรมานนักโทษ
       “ที่...ที่นี่มันอะไรกัน ทำไมมีของพวกนั้นเต็มไปหมด”
       “ฉันเรียกว่าเซฟเฮ้าส์ เป็นที่ปลอดภัยไว้สำหรับเล่นของหนักกับพวกคนร้ายปากแข็ง”
       “ไม่นะ...ฉัน...ฉันไม่ยอมให้คุณทรมานฉัน”
       ชิโลจะหนีแต่โดนสการจับตัวไว้แล้วลากมานั่งที่เก้าอี้ เอากุญแจมือมาล็อคแขนไว้ทันที
       “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...ใครก็ได้ช่วยฉันที”
       “อยู่ที่นี่ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกยัยตัวแสบ”
       สการยิ้มร้ายแล้วเอาเทปมาปิดปาก ชิโลได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ดิ้นสุดฤทธิ์ สการหยิบห่อผ้าสีดำออกมาคลี่กาง โชว์อุปกรณ์ทรมานแบบต่างๆเต็มไปหมด ทั้งมีด เลื่อย ค้อน ที่ตอกเล็บ สการหัวเราะลงลูกคอน่ากลัวสุดๆ
       “เธอเสร็จฉันแน่..ยัยตัวแสบ...ฮ่าๆๆๆ”
      
       ชิโลหน้าซีดหลังจากคิดไปเองว่า ตัวเองกำลังถูกสการพามาทรมาน สการจับหมับที่บ่า ชิโลตกใจส่งเสียงดังลั่น
       “อ๊ายยยย”
       สการแสบแก้วหู
       “โอ้ยยยย...หุบปาก...แสบแก้วหู”
       “อย่านะ...อย่าเข้ามา ไม่งั้นฉันสู้จริงๆด้วย”
       “นี่เธอคิดอะไรของเธอเนี่ยยัยตัวแสบ”
       “ก็...ก็คุณพาฉันมาที่แบบนี้” ชิโลมองไปที่เครื่องทรมาน “คุณคงไม่พาฉันมาเลี้ยงข้าวหรอก”
       สการเห็นท่าทางกลัวของชิโลก็หัวเราะขำ
       “ฉันนึกว่าเธอจะดีแต่เพี้ยน สติไม่สมประกอบ แต่เอาเข้าจริงก็ฉลาดเหมือนกัน”
       ชิโลเหวอ
       “นี่...นี่คุณจะพาฉันมาทรมานจริงๆเหรอ คนใจยักษ์ ใจมาร คุณไม่น่ามาเกิดเป็นมนุษย์เลย คอยดูนะฉันกลับสวรรค์ไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะเสกให้คุณหัวล้าน ไม่เหลือผมบนหัวสักเส้น”
       “เอ้า...ยังไม่เลิกเพี้ยนอีก เดี๋ยวก็จับทรมานเอาไฟฟ้าช็อตให้หายเพี้ยนซะเลย”
       “อย่านะ”
       “ฉันพูดเล่นน่ายัยตัวแสบ ที่ฉันพาเธอมาที่นี่ เพราะฉันอยากหาที่คุยกับเธอสองต่อสอง โดยที่แม่ฉันไม่ต้องมารับรู้เรื่องด้วย”
       ชิโลชะงัก
       “ไม่ได้พาฉันมาทรมานจริงๆนะ”
       “นี่...ฉันเป็นตำรวจนะ จะไปทรมานใครซุ่มสี่ซุ่มห้าได้ยังไง ไอ้ของพวกนั้นมีไว้ขู่อย่างเดียว ไม่เคยใช้จริงๆหรอก”
       ชิโลโล่งอก
       “งั้นคุณอยากคุยอะไรกับฉัน”
       “ก็เรื่องวันนี้ที่เธอโดนตามล่าตัวฉันอยากรู้ว่าเป็นฝีมือใคร”
       ชิโลอึ้งไปกับคำถาม
      
       สิริสุดานั่งหน้าไม่พอใจอยู่ในบ้าน ส่วนทองทิวหันมาใส่อารมณ์กับสาโรจน์
       “กับแค่ผู้หญิงคนเดียว ยังจับตัวมาไม่ได้ แล้วฉันจะไว้ใจให้แกทำงานให้ฉันได้อีกเหรอ”
       สาโรจน์หน้าจ๋อย
       “ผมขอโทษครับนาย”
       “คราวหน้าอย่าให้ฉันเห็นว่าแกทำงานไม่ได้เรื่องอีก...ไป !!”
       สาโรจน์เดินออกไป ทองทิวเข้ามานั่งโอบไหล่ลูกสาว
       “ป๋าขอโทษนะ คราวหน้าป๋าสัญญาว่าป๋าจะไม่ปล่อยให้นังผู้หญิงคนนั้นหนีรอดไปได้อีก”
       “มันหนีไปได้แบบนี้ แล้วจะมีคราวหน้าอีกเหรอคะป๋า”
       “มีสิ...ลูกเคยเห็นป๋าสัญญาอะไรแล้วทำให้ไม่ได้บ้างล่ะ”
       ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของทองทิวดัง ทองทิวเอาเบอร์มาดูแล้วแปลกใจ
       “ผู้กองดรัณโทรมา”
       “ดรัณจะโทรหาป๋าทำไมคะ”
       “คงคิดจะขอความเห็นใจจากป๋าน่ะสิ...”
       ทองทิวจะกดปิดสาย สิริสุดารีบบอก
       “เอ่อ...รับสายเขาเถอะค่ะป๋า ถ้าพูดอะไรไม่เข้าหู ป๋าก็ด่าไปเลย จะได้ไม่กล้าโทรมาอีก”
       ทองทิวพยักหน้ารับแล้วกดรับสาย สิริสุดาขยับเข้าไปอยากฟัง อยากรู้อยากเห็นเพราะลึกๆแล้วยังตัดดรัณไม่ขาด
      
       “มีธุระอะไรเหรอครับผู้กองดรัณ” ฟังอยู่ครู่แล้วแปลกใจ “ว่าไงนะ”
ขอขอบคุณจาก manager.co.th  
ละครมณีแดนสรวง บทประพันธ์โดย : พงศกร บทโทรทัศน์โดย : ณัชภีม กำกับการแสดงโดย : คมกฤษ ตรีวิมล ผลิตโดย : บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด แนวละคร : โรแมนติก – แฟนตาซี ออกอากาศ : จันทร์ – ศุกร์ เวลา 18.30 น. – 20.00 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3

อ่านละครเล่ห์ร้อยรัก ตอนที่ 14 วันที่ 31 ก.ค. 55

ระหว่างธาวินกับบุญทันอยู่ในห้องผ่าตัด ตาลและเมย์ ต่างชะเง้อมองหน้าห้องด้วยความกังวล

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แม้จะหลายชั่วโมงแล้ว หมอก็ยังไม่ออกมา ยิ่งทำให้สองสาวทวีความหวาดวิตก และคิดไปต่างๆ นานา

“พี่ภูกับพี่วินจะเป็นอะไรไหมคะพี่ตาล” เมย์เอ่ย ขณะหายใจไม่ทั่วท้อง

“ตาลก็ไม่รู้ แต่หมอต้องช่วยเขาได้”
“ขออย่าให้พี่ภูเป็นอะไรเลย ถ้าพี่ภูตาย เมย์คงไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง ถ้าไม่นับพ่อกับคุณปู่ พี่ภูเป็นคนที่ดีที่สุดในชีวิตเมย์ เขาทำให้เมย์มีความหวัง มีกำลังใจที่จะลุกขึ้นสู้กับปัญหา ขออย่าให้เขาเป็นอะไรเลยนะพี่ตาล” เมย์ทรุดลงนั่งร้องไห้

ตาลเข้ามากุมมือปลอบใจ “เขาต้องปลอดภัยค่ะ”

วินาทีนั้น หมอเปิดประตูออกมา สองสาวลุกพรวดไปถามอาการเกือบจะพร้อมกัน

“คุณภูบดีกับคุณธาวินปลอดภัยแล้วครับ”

สองสาวโผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ พวกเธอขอเข้าไปเยี่ยมสองหนุ่ม แต่หมอชี้แจงว่า รอให้คนไข้ย้ายไปพักฟื้นก่อนจะสะดวกกว่า แล้วขอตัวจากไป
“คราวนี้เราก็ยกโทษให้เขาสองคนได้แล้วนะพี่ตาล” เมย์หันมาเปรย สาวตาลส่งยิ้มให้แทนความคิดเห็นใดๆ

ครู่ต่อมา เจ้าหน้าที่ย้ายสองหนุ่มเข้าไปพักในห้องคนไข้ เมย์ตามไปเฝ้าคนรักด้วยความเป็นห่วง เธอแตะแก้มบุญทันอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มลืมตามองพลางเรียกหา

“น้องเมย์”

“ขอโทษค่ะ เมย์ไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่ภูตื่น”

“พี่ไม่ได้หลับ” บุญทันจับมือคนรักไว้

“พี่ภูเป็นยังไงบ้างคะ เจ็บตรงไหน”

“ที่เอว”

“หมอบอกว่าโชคดีที่กระสุนไม่ถูกเข้าที่สำคัญ”

“แล้ววินล่ะ”

“พี่วินก็ปลอดภัยค่ะ แต่ปารมีตายแล้ว”
ขอขอบคุณจาก thairath.co.th

อ่านละครรักเกิดในตลาดสด ตอนที่ 4วันที่ 31 ก.ค. 55


“รักเกิดในตลาดสด” ตอนที่ 4
      
          
        เวลาต่อจากนั้น กิมฮวยเดินมาที่มุมหนึ่งของงาน แล้วพยักหน้าให้พรรคพวกเป็นการส่งซิก ทั้งหมดลอบมองกันแล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามจุดต่างๆของตลาด กิมฮวยแอบเล็งลูกค้าคนหนึ่งที่เดินไปที่แผงขายปลาในงาน แล้วรีบแอบเข้าไปจูงมือลูกค้าออกมาก่อนจะเดินไปถึงร้านนั้น
        
       “วันนี้มาซื้ออะไรจ้ะ” กิมฮวยทัก
       “ว่าจะซื้อปลากะพงกับกุ้งก้ามกรามน่ะจ้ะ” ลูกค้าตอบกิมฮวย
       “งั้นก็ไปซื้อที่แผงอั๊วซิ” กิมฮวยเชื้อเชิญ
       “เอ๊ะ แต่ซื้อในงานนี่มันถูกกว่าไม่ใช่เหรอเจ๊” ลุกค้าตอบกลับ
       “ใครบอกลื้อ ตลาดเดียวกันมันก็ราคาไม่ต่างกันหรอก ไป เดี๋ยวอั๊วลดราคาพิเศษให้อีกต่างหาก ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวลื้อออกมาถามราคาเปรียบเทียบกันได้เลย”
       กิมฮวยจูงลูกค้าเข้าตลาดไปแบบไม่รอให้ตัดสินใจ
     
       ส่วนเต๊กไฮ้ จูงมือป้าคนหนึ่ง อีกมือจูงชายหนุ่มมาที่แผงพร้อมตะโกนสั่งลักษณ์
       “อาลักษณ์ เอาหมูสามชั้นให้ป้าแกสองโล แล้วก็เอาสันนอกให้สุดหล่อโลนึง นี่ เดี๋ยวอั๊วฝากบอกคนข้างนอกด้วยนะว่าหมูในตลาดถูกกว่าในงาน ให้รีบมาซื้อ”
     
       อีกมุม กิมฮวยเอื้อมมือไปคว้าแขนลูกค้าอีกคนที่กำลังจะเดินไปที่แผงขายปลาในงาน เสียงต๋องดังขึ้นเหมือนตั้งใจประจานกิมฮวย ผู้คนแถวนั้นหันมองตามเสียง
       “กิ๊วๆ หน้าไม่อาย กิ๊วๆ หน้าไม่อาย”
       กิมฮวยหันหลังขวับ พอเห็นว่าเป็นต๋องควันออกหูขึ้นมาทันที
       “ลื้อว่าใครหน้าไม่อายฮะไอ้ต๋อง” กิมฮวยอารมณ์ขึ้น
       “ก็น้ากิมฮวยน่ะล่ะ จับได้คาหนังคาเขา นึกว่าชั้นไม่รู้รึไงว่าพวกน้าน่ะกำลังกระจายกำลังกันแอบฉกลูกค้าคนอื่น อยู่” ต๋องสวนกลับ
       “ทำไม มันมีกากบาทแปะไว้ที่หน้าผากด้วยเหรอว่าคนไหนลูกค้าใครเค้าเห็นของร้านไหน ถูกกว่าดีกว่า เค้าก็เร่ไปซื้อเองล่ะโว้ย” กิมฮวยเฉไฉ
       “ไหนน้าบอกว่าจะไม่ยอมลดราคาของที่ขายไง ทีชั้นชวนให้มาตั้งแผงในงานก็ไม่ให้ความร่วมมือ พอเห็นคนมางานเยอะเข้าหน่อยก็มาแอบตัดราคาแล้วก็ขโมยลูกค้าเค้าไป” ต๋องย้อนกิมฮวย
       “อั๊วจะทำอะไรมันก็เรื่องของอั๊ว วันนั้นอั๊วบอกไม่ลด แต่วันนี้อั๊วเปลี่ยนใจแล้วใครจะทำไม” กิมฮวยไม่ยอมรับ
       “ใครจะไปทำอะไรน้ากิมฮวยได้ ถ้าคิดว่าจะเอาศักดิ์ศรีของตัวเองมาแลกกับการทำอะไรแบบนี้ก็ตามใจ”
       ต๋องพูดเสร็จเดินออกไป ปล่อยให้กิมฮวยยืนแค้นอยู่ตรงนั้น แต่พอกิมฮวยกวาดสายตาไปรอบๆเห็นสายตาพ่อค้าแม่ค้ากำลังมองตนอย่างตำหนิอยู่ เลยถอยทัพกลับไป
     
       อีกมุมหนึ่งของตลาด คนขายคนซื้อกำลังเพลิดเพลินกับการชะเง้อมองการเต้นบนเวที ศักดิ์ชายพยักหน้าให้คนกลุ่มหนึ่งที่จ้างมา 4-5คน ทั้งหมดเดินแยกกันไป อาศัยจังหวะที่คนสนใจการแสดงบนเวทีแอบเทยาลงในหม้อบ้าง เหยือกน้ำบ้าง หม้อก๋วยเตี๋ยวบ้าง ศักดิ์ชายยิ้มชอบใจ พอเดินกลับมาที่ร้านขายผลไม้แช่ของตนพบกับจาตุรงค์ที่กำลังเดินหน้าเครียดมา หาพอดี
       “ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าไอ้ต๋องมันจะเรียกคนเข้างานได้ขนาดนี้” จาตุรงค์โพล่งขึ้น
       “ก็เรียกเข้ามามากๆเถอะ จะได้มาช่วยกันฆ่าตัวมันเอง” ศักดิ์ชายยิ้มอย่างมีเลศนัย
       “ยังไงวะ” จาตุรงค์เอ่ยขึ้น
       “แกยังไม่ต้องรู้หรอก ว่าแต่เรื่องที่แกรู้น่ะจัดการให้ชั้นเรียบร้อยรึยัง” ศักดิ์ชายเอ่ย
       “เรื่องอะไรวะ” จาตุรงค์ยังงง จนศักดิ์ชายอารมณ์เสีย
       “เอ้า เฮ้ย”
       “ชั้นล้อเล่น ไอ้ซีนซื้อใจของแกน่ะเหรอ ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอชั้นปล่อยคิวเท่านั้นเอง”
       จาตุรงค์หัวเราะ ส่วนศักดิ์ชายยิ้มชอบใจ
     
       ต๋องเดินตรวจตราบริเวณงาน พอผ่านมุมหนึ่งไดยินเสียงกิมลั้งดังขึ้น
       “ต๋อง”
       ต๋องรีบหันไปที่ต้นเสียงทันทีที่ได้ยิน กิมลั้งยืนส่งยิ้มให้อยู่พร้อมถุงโอเลี้ยงในมือ
       “กิมลั้ง” ต๋องดีใจแทบหายเหนื่อย
       “ซื้อมาฝาก” กิมลั้งยื่นถุงโอเลี้ยงให้
       ต๋องรับถุงโอเลี้ยงมาดูดท่าทางมีความสุข
       “ชื่นใจจริงๆเลย”
       “เหนื่อยมั้ย” กิมลั้งถามอย่างห่วงใย
       “หายเป็นปลิดทิ้งเพราะโอเลี้ยงของเธอนี่ล่ะ” ต๋องตอบกลับ
       “เว่อร์อีกแล้ว เอ้อ ชั้นขอโทษแทนม้าด้วยนะเรื่องที่แย่งลูกค้าไป” กิมลั้งพูด
       “ช่างมันเถอะ คิดซะว่าก็ยังดีที่มีลูกค้าให้แย่ง ว่าแต่เธอเห็นแล้วดีใจมั้ย ที่คนเข้าตลาดเราเยอะขนาดนี้” ต๋องตอบแบบไม่คิดอะไร
       “ดีใจซิ นี่ฝีมือเธอแท้ๆเลยนะเนี่ย” กิมลั้งเอ่ยชม
       “ไม่หรอก เป็นเพราะทุกคนที่ร่วมมือกันต่างหาก เอ้อ เดี๋ยววงชั้นจะขึ้นเล่นแล้วนะ เธออย่าลืมไปให้กำลังใจนะ”
       “ไม่ต้องให้กำลังใจแล้วมั้ง คนรอดูรอเยอะขนาดนั้น”
       “มันสำคัญว่าใครมาดูต่างหาก” ต๋องตอบ
       “เดี๋ยวชั้นทำอะไรเสร็จแล้วจะตามไปดูละกัน” กิมลั้งให้สัญญา
       “เอาเป็นว่าถ้ายังไม่เห็นเธอ ชั้นจะไม่เริ่มคอนเสิร์ตนะ” ต๋องบีบบังคับกิมลั้งไปในตัว
       “เรื่องมาก” กิมลั้งพูดแก้เขินแต่แอบดีใจ ต๋องได้แต่ยืนยิ้มมองกิมลั้งเดินเลี่ยงไป
     
       ต๋องยืนดูดโอเลี้ยงอย่างสบายใจ แต่ทันใดนั้นมี ชาย 2 คนเข้ามาถามหาต๋อง
       “ชื่อต๋องใช่มั้ย” ชายคนหนึ่งถามขึ้น
       “ใช่ มีอะไรเหรอ” ต๋องตอบ
       ชายคนหนึ่ง ต่อยเข้าที่ปากต๋องจนหน้าหงาย แล้วอีกคนเข้ามาช่วยซ้ำจนถุงโอเลี้ยงแตกกระจาย ผู้คนฮือฮากันครู่หนึ่งศักดิ์ชายกับณดาวิ่งเข้ามาดู จากนั้นผู้คนทยอยกันเข้ามามุงดู
       “ตายแล้วต๋อง” ณดาเอ่ยขึ้น
       ต๋องโดนล็อกตัว โดนชกเข้าที่ท้อง ศักดิ์ชายรีบเข้าไปกระชากชาย คนที่สองออกมาจัดการจึงเป็นจังหวะให้ต๋องเอาศอกกระทุ้งท้องคนที่จับล็อกอยู่ คราวนี้ทั้งต๋องทั้งศักดิ์ชายต่างแยกกันเข้าจัดการฝั่งตรงข้ามอย่างถนัด ณดาเห็นศักดิ์ชายช่วยต๋องแบบเคียงบ่าเคียงไหล่รู้สึกดีขึ้น ศักดิ์ชายกระชากคอเสื้อชายคนนั้นเข้ามาใกล้ตัวแล้วกระซิบเบาๆ
       “ไปได้แล้ว” ศักดิ์ชายกระซิบให้ลูกน้องออกรีบออกไป
       ชายคนนั้น แกล้งผลักอกศักดิ์ชายแล้ววิ่งหนีไป ศักดิ์ชายเห็นต๋องกำลังขยุ้มคนที่จ้างมา เลยกลัวว่าคนร้าย จะเสียทีแล้วถูกจับคาดคั้น ศักดิ์ชายรีบเข้าไปกระชากชายคนดังกล่าวออกมาจากต๋องแล้วผลักออกไปอย่างแรง ให้ไกลแล้วแอบส่งซิกให้วิ่งหนีไป ก่อนที่ศักดิ์ชายจะแกล้งเข้าไปหาต๋อง
       “นายเป็นอะไรรึเปล่าต๋อง”
       ต๋องเช็ดเลือดที่ซึมอยู่มุมปาก
       “แค่นิดหน่อยน่ะ” ต๋องตอบ
       “คุณต๋อง พวกนั้นเป็นใครกันคะ ทำไมอยู่ๆมาทำร้ายกันแบบนี้” ณดาถามขึ้น
       “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน คงเป็นพวกที่เหม็นหน้าผมมั้งครับ ขอบใจนายมากนะที่ช่วยชั้น” ต๋องเข้าไปจับไหล่ศักดิ์ชาย
       “ไม่เป็นไรหรอก” ศักดิ์ชายตอบ
       ระหว่างนั้นรักเร่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
       “พี่ต๋อง ถึงคิววงเราแล้ว”
       “เอ้าเหรอ ? ไปๆ”
       ต๋องรีบวิ่งออกไปกับรักเร่ด้วยความกระตือรือร้นเหมือนลืมไปว่าเกิด อะไรขึ้นเมื่อครู่ ต๋องออกไปแล้วณดาจึงรีบตามออกไป บรรดาไทยมุงเริ่มสลายตัว แล้วจาตุรงค์จึงเดินเข้ามาประกบศักดิ์ชาย
       “เจ็บมั้ยวะ พ่อฮีโร่” จาตุรงค์ถามขึ้นอย่างรู้กัน
       “เจ็บแค่นี้แลกกับความไว้ใจน่ะมันเกินคุ้มเว้ย” ศักดิ์ชายตอบทันที
       ศักดิ์ชายดีใจกับแผนการที่ทำให้ณดารู้สึกดีกับตนเริ่มได้ผล
     
       เวลานี้บนเวทีการแสดงในงานยกธงขาว เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมเสียงกรี๊ด
       “ครับ สำหรับเพลงนี้เป็นเพลงที่ผมแต่งขึ้นใหม่ เพื่อส่งผ่านความรู้สึกดีๆให้กับใครบางคน และหวังว่าคนคนนั้นเค้าจะ รับรู้ได้นะครับ”
       ต๋องเอ่ยถึงเพลงที่แต่งให้กิมลั้งแต่ไม่ได้เอ่ยชื่อ ต๋องเข้าเนื้อเพลง คนดูฟังแล้วซึ้งปรบมือให้ต๋องด้วยความประทับใจเป็นระยะ ระหว่างที่ร้องเพลง ดูเหมือนต๋องมองไปทางณดาส่งยิ้มตลอด ณดาแอบเขิน ยิ้มตอบให้ต๋อง ซึ่งศักดิ์ชายที่ลอบมองอยู่รู้สึกขัดหูขัดตามาก แต่ดูไปดูมาณดาเพิ่งรู้สึกแปลกใจว่าตนอาจจะเข้าใจผิด แล้วก็หันมองไปด้านหลังตนเอง ณดาจึงได้พบความจริงว่ากิมลั้งยืนอยู่ด้านหลัง กำลังโบกไม้โบกมือทักทายให้กำลังใจต๋อง
       ณดาอึ้งกับสิ่งที่กับเห็นถึงกับช็อกและเกิดอาการหน้าชา ศักดิ์ชายเห็นอาการณดาเริ่มรู้สึกแปลกใจ แต่พอมองตามไปถึงได้รู้ว่าที่แท้ต๋องมองใครอยู่ ศักดิ์ชายเผลอยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อรู้ว่าที่แท้แล้วคนพิเศษของต๋องคือกิมลั้ง
     
       พอต๋องลงจากเวที คิตตี้ ชมพู่ แฟนคลับและสาวๆร้องกรี๊ดกร๊าดเอาดอกไม้มาให้กันไม่ขาดสาย บ้างก็ขอถ่ายรูปราวกับเป็นซูเปอร์สตาร์ ต๋องกวาดสายตาหากิมลั้งจนเห็นว่ายืนอยู่ไกล กิมลั้งชูนิ้วหัวแม่โป้งให้ต๋องแทนคำชม ต๋องเป็นปลื้มมาก แล้วกิมลั้งเดินออกไปด้วยอาการเขิน ณดามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความช้ำใจ ทนยืนอยู่ตรงนั้นต่อไปไม่ไหวถึง ตัดสินใจเดินออกไป แต่พอหันหลังเดินกลับ ณดาเห็นลุงอ่ำที่เดินหน้าตั้งเข้ามาหา
       “คุณหนูครับคุณหนู เกิดเรื่องแล้วครับ” ลุงอ่ำรายงานณดาอย่างหน้าตาตื่น
       “มีอะไรลุงอ่ำ” ณดารีบถามกลับ
       “ลูกค้าหลายคนที่มางานเราท้องเสียกันเป็นแถวเลยครับ บางคนถึงกับนอนปวดท้องตัวงอกันเลย”
       ณดาได้ยินถึงกับช็อก
       “ฮะ”
       ไม่ทันขาดคำลูกค้าหลายคนในงานร้องปวดท้อง บางคนทนไม่ไหวจนต้องวิ่งไปเข้าห้องน้ำ บ้างต้องดมยาดม เพื่อนต้องหิ้วปีก สถานการณ์ภายในงานดูวุ่นวาย
       “ไม่ไหวแล้ว” ลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
       ต๋องเห็นผู้คนในงานเกิดอาการปวดท้องยิ่งรู้สึกงงและกังวล
       “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
       ศักดิ์ชายยืนอยู่อีกมุมหนึ่ง มองเหตุการณ์แล้วยิ้มชอบใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน
       บ่ายวันเดียวกัน ลูกค้าในตลาดหลายคนถูกนำส่งโรงพยาบาลเข้าห้องฉุกเฉิน ซึ่งแต่ละคนอาการหนักไม่แพ้กัน บ้างให้น้ำเกลือบนเตียง บ้างดมยาดมตลอดเวลา หมอ พยาบาลวิ่งวุ่น ต๋อง กิมลั้ง และณดา ยืนเครียด ครู่หนึ่งหมอเดินออกมาคุยกับณดา
       “ตกลงว่าเป็นอย่างที่เราคาดการณ์กันไว้เลยครับ คนไข้ทั้งหมดมีอาการอาหารเป็นพิษซึ่งเกิดจากเชื้อโรคที่ปนเปื้อนในอาหารที่ ทานเข้าไป” หมอออกมารีบแจ้งอาการทันที
       “ทุกคนก็กระจายกันซื้ออาหารจากหลายร้านนะครับหมอ แต่ทำไมมีอาการเดียวกันหมด” ต๋องรีบแย้ง
       “ถ้างั้นก็แสดงว่าอาหารแทบทุกร้านมีสิ่งปนเปื้อน” หมอชี้แจงต่อ
       “เป็นไปได้ยังไง ปกติที่ตลาดก็ไม่เคยมีปัญหานี้” ต๋องยังงงว่าอาหารไม่สะอาดได้อย่างไร
       “ตอนนี้ถือว่าทุกคนพ้นขีดอันตรายรึยังคะคุณหมอ” ณดาถามขึ้น
       “หมอคิดว่าควบคุมอาการได้หมดแล้วนะครับ ทางเราก็ให้การรักษาแตกต่างกันตามความหนักเบาของอาการแต่ละคนไป” หมอบอก
       “ยังไงรบกวนคุณหมอดูแลทุกคนให้เต็มที่แล้วกันนะคะ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดณดาจะรับผิดชอบเอง”
       ต๋องยิ่งรู้สึกผิด เมื่อได้ยินณดาพูดอย่างนั้น
       “ได้ครับคุณณดา ไม่ต้องห่วง งั้นหมอขออนุญาตไปดูแลคนไข้ต่อนะครับ” หมอรีบพูดแล้วเดินออกไป
       “ขอบคุณค่ะคุณหมอ”
       ณดา ต๋อง และกิมลั้ง ยกมือไหว้ขอบหมอด้วยใบหน้าเครียด
     
       เวลาต่อจากนั้น ณดานั่งถอนหายใจที่มุมหนึ่งของโรงพยาบาล ครู่หนึ่งต๋องเดินตามมาหา
       “ผมขอโทษนะครับที่พลอยทำให้คุณต้องมาเดือดร้อนรับผิดชอบเรื่องค่ารักษาพยาบาลไปด้วย” ต๋องเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
       “ช่างมันเถอะค่ะ ใครจะคิดล่ะคะว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มันสุดวิสัยจริงๆ” ณดาเอ่ยขึ้น
       ครู่หนึ่งกิมลั้งเดินถือกาแฟร้อนเข้ามา 2 แก้ว
       “ดื่มกาแฟหน่อยนะ” กิมลั้งส่งกาแฟให้ณดา
       ณดายังตึงใส่กิมลั้ง แต่เก็บอาการรักษามารยาท เพราะรู้แล้วว่าต๋องมีใจกับกิมลั้ง
       “ไม่เป็นไร ชั้นจะกลับแล้ว ณดากลับก่อนนะคะ อยากรีบไปพักผ่อน” ณดาตอบแบบรักษามารยาท
       “งั้นผมไปส่งที่รถนะครับ” ต๋องรีบพูด แต่ณดาปฏิเสธ
       “ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ฝากคุณช่วยดูแลทุกคนด้วยละกัน ไปนะคะ”
       ณดารีบเดินออกไปโดยไม่ปลายตามอง ส่วนกิมลั้งส่งกาแฟอีกแก้วให้ต๋อง
       “ขอบใจนะ”
       ต๋องลงนั่งที่เก้าอี้ถอนหายใจอย่างหมดแรง และฟุ้งซ่านกับเรื่องที่เกิดขึ้น
       “แทนที่งานนี้จะช่วยเรียกลูกค้า ชั้นกลับทำให้ตลาดเสียชื่อหนักเข้าไปอีก ชั้นมันสะเพร่าเอง ถ้าใส่ใจตรวจตราเรื่องอาหารอีกซักนิด เรื่องมันก็คงไม่เกิดขึ้น”
       กิมลั้งนั่งลงใกล้ต๋อง พร้อมกับยื่นมือไปจับแขนปลอบใจ
       “เธอทำดีที่สุดแล้วต๋อง เลิกโทษตัวเองซักทีไม่งั้นก็เหมือนเธอดูถูกความตั้งใจที่ดีของตัวเองนะ ถ้าคนนำยังท้อแท้แบบนี้ คนที่เป็นแนวร่วมกับเราเค้าจะรู้สึกยังไง” กิมลั้งพูดให้กำลังใจต๋อง
       ต๋องนิ่งเมื่อฟังคำพูดของกิมลั้ง และเอามือไปแตะกับมือของกิมลั้งที่จับตนอยู่
       “ขอบใจนะที่เตือนสติชั้น” ต๋องพูดกับกิมลั้ง
       ณดาแอบมองทั้งคู่อย่างขมขื่นใจ เธอทนไม่ได้ เสียใจจนต้องวิ่งออกไป
     
       ณดาวิ่งไปที่ลานจอดรถ ศักดิ์ชายมองเห็นจากอีกมุมหนึ่งของโรงพยาบาลยิ้มชอบใจ ครู่หนึ่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
       “ครับคุณแม่” ศักดิ์ชายตอบปลายสาย
       รัศมีรีบโทรมาถามข่าวคราวทันที
       “เป็นยังไงลูก ตกลงว่าเรียบร้อยมั้ย”
       “เอาเป็นว่า หลังจากนี้ตลาดร่วมใจเกื้อคงกลายเป็นป่าช้าพักใหญ่เลยล่ะครับ” ศักดิ์ชายตอบ
       รัศมีได้ยินดังนั้นดีใจจนออกนอกหน้า
       “ต๊าย คืนนี้แม่ต้องนอนฝันดีแน่ๆ แล้วนี่ชายจะกลับบ้านรึยังลูก จะได้มาฉลองกัน”
       “ยังฉลองไม่ได้หรอกครับ เพราะภารกิจผมยังไม่เสร็จ” ศักดิ์ชายยิ้มอย่างมีเลศนัย
       “อ้อ ต้องเป็นเรื่องลูกสาวยัยคุณนายสดศรีแน่เลยใช่มั้ย” รัศมีรู้ทัน
       “มีอะไรที่คุณแม่ไม่รู้บ้างมั้ยครับเนี่ย” ศักดิ์ชายชมแม่ตัวเอง
       “อย่าลืมซิจ๊ะ ว่าแม่เป็นแม่ของชาย ไม่ว่าลูกกำลังจะทำอะไรก็ตาม แม่เชื่อว่ามันต้องสำเร็จ” รัศมีให้กำลังใจลูก
       “เป็นพรที่ประเสริฐที่สุดเลยครับคุณแม่” ศักดิ์ชายเอ่ย
       “งั้นแค่นี้ก่อนละกันนะครับคุณแม่ ผมต้องรีบไปแล้ว”
       ศักดิ์ชายเห็นณดาขึ้นไปในรถ จึงรีบกดวางสาย แล้วขึ้นรถตัวเองที่จอดอยู่ใกล้ๆขับตามรถณดาออกไป
     
       คืนวันเดียวกัน ต๋องมาส่งกิมลั้งที่หน้าบ้านหลังจากกลับจากโรงพยาบาล
       “วันนี้เธอเลยต้องมาเหนื่อยกับชั้นไปด้วยทั้งวัน ขอโทษทีนะ” ต๋องเอ่ยขึ้น
       “ชั้นจะเหนื่อยก็เพราะได้ยินคำพูดเธอนี่ล่ะ” กิมลั้งย้อนกลับ
       “เอ้า ทำไมล่ะ ก็ชั้นรู้สึกผิดจริงๆนี่” ต๋องยืนยันความรู้สึก
       “เธอพูดเหมือนชั้นไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของงานวันนี้ ก็นึกว่าเห็นเราเป็นกำลังสำคัญ”
       กิมลั้งงอน เบี่ยงหน้าหนี ต๋องรับวิ่งไปดักหน้า
       “สำคัญซิ ถ้าไม่สำคัญชั้นจะแต่งเพลงวันนี้ให้เธอเหรอ” ต๋องรีบง้อ
       พอได้ยินต๋องพูดอย่างนั้น กิมลั้งเขินขึ้นมาทันทีแต่ยังฟอร์ม
       “เพลงอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง”
       “ถ้าไม่รู้เรื่อง เธอคงไม่ฟังเพลงไปหน้าแดงไปแบบนั้นหรอกมั้ง” ต๋องย้อน
       “ตกลงว่าตอนนั้นเธอร้องเพลงหรือจ้องหน้าชั้นอยู่กันแน่” กิมลั้งสวนขึ้นบ้าง
       “เอ้า ก็ตั้งใจร้องให้ใคร ก็ต้องจ้องคนนั้นซิ”
       ต๋องหันไปจ้องหน้ากิมลั้ง จู่ๆความเงียบเกิดขึ้นฉับพลัน ในที่สุดต๋องตัดสินใจจะพูดอะไรบางอย่างกับกิมลั้ง
       “กิมลั้ง เธอรู้ใช่มั้ยว่าชั้นรู้สึกกับเธอยังไง ชั้น...” ต๋องเอ่ย
       กิมลั้งกลัวในสิ่งที่ต๋องกำลังจะพูดจึงรีบตัดบท
       “อย่าเลยต๋อง อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยนะ ชั้นคิดว่าชั้นยังไม่พร้อมที่จะฟังน่ะ ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นสิ่งที่ชั้นอยากได้ยินก็ตาม”
       ต๋องเอื้อมไปจับมือกิมลั้ง
       “ก็ได้ชั้นจะรอให้เธอพร้อมนะ ต่อให้มีอะไรจะบอกเธอมากมายแค่ไหน...เอาเป็นว่าชั้นจะรอ” ต๋องเอ่ยขึ้น
       ทันใดนั้นกิมฮวยเปิดประตูออกมา เห็นทั้งคู่กำลังจับมือกันอยู่พอดี จึงโวยวายเสียงดังลั่น
       “อากิมลั้ง ลื้อทำอะไรของลื้อฮะ”
       กิมลั้งเห็นแม่เข้ามายิ่งตกใจ รีบดึงมือออกจากมือต๋อง
       “ต๋อง รีบกลับบ้านไปเร็ว” กิมลั้งรีบพะเพราะกิมฮวยเดินลงมาจากบ้านแล้ว
       “จะให้ชั้นปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับแม่คนเดียวงั้นเหรอ ชั้นทำไม่ได้” ต๋องเอ่ยขึ้น
       “แต่ถ้าเธออยู่ อะไรๆมันจะเลวร้ายไปยิ่งกว่านี้ รีบไปเถอะ เร็วเข้า” กิมลั้งรีบไล่กลัวต๋องเจอศึกหนัก
       ต๋องจำใจกลับไปทั้งที่อยากอยู่ปกป้องกิมลั้งใจแทบขาด ระหว่างนั้นกิมฮวยส่งเสียงดังมาแต่ไกลขณะก้าวออกมาจากประตูรั้วพร้อมกับ เคี้ยงและกิมแชอย่างเสียอารมณ์
       “ไอ้เวรต๋อง ลื้อตายแน่” กิมฮวยเดินออกมาด้วยอารมณ์โกรธสุดชีวิต
       เคี้ยงรีบดึงมือกิมฮวยไว้ แต่โดนสะบัดออก
       “ใจเย็นๆน่ะกิมฮวย”
       “อั๊วไม่ใช่ผีตายซากอย่างลื้อนี่ ไอ้ต๋องมันอยู่ไหนกิมลั้ง” กิมฮวยรีบถาม
       “เค้ากลับไปแล้วม้า” กิมลั้งรีบตอบ
       กิมฮวยมองหาด้วยอารมณ์โกรธ
       “หนอย ลูกไม่รักดี เข้าบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ”
     
       กิมฮวยกระชากกิมลั้งเข้าบ้าน ส่วนเคี้ยงกับกิมแชมองดูด้วยความห่วงใย
       “นี่ลื้อทำอะไรลงไป ลื้อรู้บ้างมั้ยอากิมลั้ง” กิมฮวยถามด้วยความโกรธ
       “มันไม่ได้มีอะไรอย่างที่ม้าคิดนะ” กิมลั้งเถียง
       “นั่นซิ” เคี้ยงกับกิมแชรีบสนับสนุน แต่เจอสายตากิมฮวยพิฆาตจึงต้องเงียบไป
       “คิดว่าหลบอยู่ในเงามืดแล้วอั๊วจะมองไม่เห็นรึไง อั๊วไม่ได้ขาดวิตามินเอนะ ไอ้ต๋องมันจับมือลื้อขนาดนั้นยังบอกว่าไม่มีอะไร ต้องให้มันจูบปากรึไง มันถึงจะชัด” กิมฮวยเริ่มเสียงดังเพราะเห็นต๋องจับมือกิมลั้งกับตา
       “ไปกันใหญ่แล้วม้า ต๋องเค้าก็แค่จับมือขอบคุณที่อั๊วช่วยพาคนที่ตลาดไปโรงบาล” กิมลั้งรีบเอ่ย
       เคี้ยงกับกิมแชรีบประสานเสียง
       “ก็แค่นั้น”
       กิมฮวยหันไปที่เคี้ยงกับกิมแชอีก คราวนี้ทั้งคู่เอามือปิดปากตัวเอง
       “ลื้อกล้าพูดมั้ยว่ามันจับมือขอบคุณทุกคนที่ช่วยมันแบบนี้ โดยเฉพาะผู้หญิง” กิมฮวยโพล่งขึ้น
       กิมลั้งอึ้งไป
       “กิมลั้ง ลื้อปล่อยให้ไอ้เรื่องบ้าๆนี่มันเกิดขึ้นได้ยังไงในเมื่อลื้อก็รู้ว่าอั๊ว เกลียดไอ้ต๋องแค่ไหน อั๊วเกลียดมันเข้าไส้ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอด้วยซ้ำ เข้าใจมั้ยว่าชาตินี้อั๊วไม่มีวันญาติดีกับไอ้ต๋องมันเด็ดขาด เพราะฉะนั้นลื้อก็อย่าทำให้อั๊วต้องไปเป็นญาติกับมัน ผู้ชายคนเดียวที่ลื้อจะสนใจได้ก็มีแต่อาจาตุรงค์เท่านั้น” กิมฮวยสาธยาย
       “แต่อั๊วไม่ได้ชอบเค้า” กิมลั้งตอบ
       “ไม่ได้ชอบเค้าแล้วลื้อชอบใคร ไอ้ต๋องเหรอ มันมีอะไรดีฮะ ถนัดแต่สร้างปัญหา เรื่องที่เกิดขึ้นที่ตลาดวันนี้ก็เป็นเพราะมัน พรุ่งนี้ถ้าไม่มีคนเข้าตลาดก็เพราะมัน เห็นรึยังว่ามันทำให้ใครเดือดร้อนบ้าง” กิมฮวยเริ่มโกรธ
       “ต๋องเค้าก็ไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอกม้า” กิมลั้งเอ่ยขึ้น
       “ไม่ทันไรลื้อก็ออกตัวแทนมันแบบไม่แตะเบรกแล้วเห็นมั้ย ฟังให้ดีนะ ถ้าลื้อคิดจะเอาไอ้ตัวซวยนี่มาทำผัว ก็เตรียมมีเรื่องกับอั๊วได้เลย”
       พูดจบกิมฮวยเดินขึ้นบันไดไปด้วยความโมโห เคี้ยงรีบเดินตามไป กิมแชเดินมาจับมือให้กำลังใจกิมลั้ง
     
       เวลาต่อจากนั้น กิมฮวยเปิดประตูห้องนอน เข้ามานั่งที่เตียงอย่างเสียอารมณ์ ครู่หนึ่งเคี้ยงเข้าห้องมานั่งข้างๆ
       “อั๊วคงต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว” กิมอวยโพล่งขึ้น แต่เคี้ยงยังงง จึงโดนกิมฮวยดุ
       “เมื่อกี้นี่ยังไม่เรียกว่าทำอะไรอีกเหรอ”
       “เฮียเคี้ยง” กิมฮวยตะคอก
       “อั๊วอยู่ใกล้ๆ ไม่ต้องเสียงดังก็ได้” เคี้ยงเสียงเบาลงด้วยความกลัว
       “ลื้อนี่ไม่ได้เรื่อง ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย เห็นมั้ยว่าไอ้ต๋องมันกำลังจะทำเรื่องบัดสีกับอากิมลั้ง” กิมฮวยพูด
       “ลื้อก็พูดเกินไป เค้ายังไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นกันซักหน่อย” เคี้ยงพยายามอธิบาย
       “แค่มันคิดจะยุ่งกับลูกสาวเราก็บัดสีแล้ว อั๊วจะต้องหาทางทำให้ไอ้ต๋องออกไปจากชีวิตกิมลั้งก่อนที่อะไรจะสายไปกว่า นี้” กิมฮวยพูดจบหยิบมือถือขึ้นมากดทันที
       “อาเต๊กไฮ้เหรอ อั๊วมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยหน่อย” กิมฮวยเอาจริง
       เคี้ยงมองกิมฮวยอย่างไม่ค่อยสบายใจกับการบังคับจิตใจลูกเรื่องแต่งงานกับจาตุรงค์
ขอขอบคุณจาก manager.co.th